Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Πόσους φίλους χωράει ο εγκέφαλός σας;
27/12/2010 - 16:45
Η απάντηση στην ερώτηση πόσους φίλους έχετε σχετίζεται με… την αμυγδαλή, μια περιοχή του εγκεφάλου σε σχήμα... αμυγδάλου, η οποία είναι μεγαλύτερη στους ανθρώπους που έχουν πλούσια κοινωνική ζωή, σε σχέση με όσους είναι λιγότερο κοινωνικοί, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που για πρώτη φορά έρχεται να συνδέσει το μέγεθος των κοινωνικών-φιλικών δικτύων, με ένα δίκτυο νευρώνων στη βάση του εγκεφάλου.
Η αμυγδαλή, που είναι μικρή σε σχέση με άλλες περιοχές του εγκεφάλου, θεωρείται ότι παίζει καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική έκφραση, τις φοβίες, την εμπιστοσύνη, την ικανότητα αναγνώρισης προσώπων και ανάμνησης ονομάτων, καθώς και στον χειρισμό των κοινωνικών επαφών.
Το πείραμα
Οι ερευνητές του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης στη Βοστώνη, με επικεφαλής την καθηγήτρια Λίζα Φέλντμαν Μπάρετ του πανεπιστημίου Northeastern και τον καθηγητή νευρολογίας Μπράντφορντ Ντίκερσον της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό νευροεπιστήμης Nature Neuroscience, χρησιμοποίησαν την τεχνική της μαγνητικής απεικόνισης του εγκεφάλου για να μετρήσουν το μέγεθος της αμυγδαλής σε 58 υγιείς ανθρώπους ηλικίας 19 έως 83 ετών. Διαπίστωσαν ότι ο όγκος της κυμαινόταν από περίπου δυόμισι κυβικά χιλιοστόμετρα μέχρι υπερδιπλάσιο όγκο.
Κάθε εθελοντής, απαντώντας σε σχετικό ερωτηματολόγιο, αποκάλυψε την έκταση και τη συχνότητα των κοινωνικών επαφών του, καθώς επίσης την πολυπλοκότητά τους. Με τον τρόπο αυτό, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα άτομα με μεγαλύτερη αμυγδαλή έχουν γενικά ένα δίκτυο περισσότερων φίλων και γνωστών και, παράλληλα, διατηρούν πιο πολύπλοκες σχέσεις μαζί τους.
Εκείνοι που είχαν την μικρότερη αμυγδαλή, ανέφεραν ότι είχαν τακτικές επαφές με λιγότερους από 5 έως 15 ανθρώπους, ενώ όσοι είχαν την μεγαλύτερη αμυγδαλή, είχαν μέχρι 50 κοινωνικές επαφές στο κατά πολύ ευρύτερο κοινωνικό δίκτυό τους. Οι μεγαλύτερης ηλικίας εθελοντές τείνουν να έχουν μικρότερου μεγέθους αμυγδαλές και ταυτόχρονα λιγότερους φίλους και γνωστούς.
Προηγούμενες έρευνες σε πιθήκους είχαν δείξει ότι όσοι ζουν σε μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες, έχουν και μεγαλύτερες αμυγδαλές. Άλλες πάλι μελέτες έχουν συμπεράνει ότι διάφορες περιοχές του εγκεφάλου στους ανθρώπους μεγαλώνουν, όταν πρέπει να ανταποκριθούν σε πιο απαιτητικές καταστάσεις.
Τέλος, ο ανθρωπολόγος Ρόμπιν Ντένμπαρ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ένα όριο στον μέγιστο αριθμό των διαπροσωπικών κοινωνικών σχέσεων που μπορεί να διατηρεί ένας άνθρωπος και αυτό είναι περίπου 150 άτομα. Από εκεί και πέρα δεν μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, αλλά για δημόσιες σχέσεις.
Epikaira.gr 27/12/2010
Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010
Χρόνια Πολλά!!!
Ιστορίες χριστουγεννιάτικων εθίμων από όλο τον κόσμο
Χρόνια Πολλά!
Τα Χριστούγεννα ήταν αρχικά μια κινητική γιορτή που εορταζόταν σε διάφορες ημερομηνίες στη διάρκεια του έτους. Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου έγινε από τον Πάπα Ιούλιο Α τον 4ο αιώνα, επειδή εκείνη η ημερομηνία συνέπιπτε με τα ειδωλολατρικά τελετουργικά για το χειμερινό ηλιοστάσιο.
Η πρόθεσή του Πάπα ήταν να αντικατασταθεί ο αρχαίος εορτασμός με τον χριστιανικό. Ωστόσο, υπάρχουν μαρτυρίες ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν στη Ρώμη στις 25 Δεκεμβρίου από το 336. Και η ίδια αυτή μέρα ήταν η Πρωτοχρονιά.
Πολλά από τα έθιμα που συνδέονται με τα Χριστούγεννα, όπως η ανταλλαγή δώρων, τα κάλαντα, ο στολισμός του δέντρου έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες.
Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, οι χριστουγεννιάτικες δοξασίες και παραδόσεις αποτελούν ένα μείγμα από κατάλοιπα της λατρείας του Σατούρνου (μιας θεότητας που ταυτίζεται με τον Κρόνο) και άλλων δοξασιών που αναμείχθηκαν με τις χριστιανικές, για να ξεχαστεί στο πέρασμα των αιώνων η αρχική τους προέλευση.
Έθιμα από όλο τον κόσμο
Στη Σικελία οι χωρικοί συνηθίζουν να βγάζουν τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων νερό από τα πηγάδια και με αυτό ραντίζουν τα ζώα τους. Πιστεύουν ότι το νερό αυτό είναι αγιασμένο, επειδή την ίδια ώρα γεννιέται και ο Σωτήρας του κόσμου.
Στη Σαρδηνία πιστεύουν ότι όποιος γεννηθεί τη νύχτα των Χριστουγέννων, και μάλιστα τα μεσάνυχτα, φέρει την ευλογία του Θεού όχι μόνο στους δικούς του, αλλά και στους γείτονες των εφτά σπιτιών που βρίσκονται πιο κοντά στο δικό του.
Σε περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, οι νοικοκυρές ραντίζουν τα τραπεζομάντηλά τους με κρασί για να μη ντραπούν οι φιλοξενούμενοί τους, εάν λερώσουν κάποιο.
Στη Ρωσία συνήθιζαν τη νύχτα των Χριστουγέννων να ντύνουν στα άσπρα μια κοπέλλα του σπιτιού, η οποία παρίστανε την Παναγία.
Σε μερικές βρετανικές περιοχές, το έθιμο του γλεντιού σε κήπους με μηλιές την παραμονή των Χριστουγέννων είναι μια παραλλαγή μιας ειδωλολατρικής τελετής. Αφού σκοτεινιάσει, οι αγρότες πηγαίνουν στα περιβόλια, σχηματίζουν παρέες γύρω από τα παλιότερα δέντρα και πίνοντας μπύρα τραγουδούν τα κάλαντα. Πυροβολούν στα κλαριά για να διώξουν τα κακά πνεύματα, ενώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια άφηναν γλυκά, για να καλοπιάσουν τα πνεύματα και να εξασφαλίζουν καλή σοδειά.
Στη Σουηδία, την αυγή της 13ης Δεκεμβρίου η «Λουτσία» -σύμβολο του φωτός-, συνήθως το μεγαλύτερο κορίτσι του σπιτιού, φορώντας ένα μακρύ λευκό χιτώνα και ένα στεφάνι από αναμένα κεριά στα μαλλιά, πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι προσφέροντας ζεστό καφέ και κουλουράκια, ενώ τραγουδά παλιά κάλαντα.
Οι θρύλοι της Λουτσία γεννήθηκαν στις Συρακούσες περίπου κατά το έτος 300 μ.Χ. Σε μερικές επαρχίες της Σουηδίας οι κάτοικοι των χωριών συνηθίζουν ανήμερα τα Χριστούγεννα να ρίχνουν έξω από τα σπίτια και τα χωράφια τους σιτάρι, για να γιορτάσουν μαζί τους και τα πουλιά.
Μεσαιωνικά έθιμα
Στη Βενετία, ο Δόγης κι ο λαός πήγαιναν την νύχτα των Χριστουγέννων στο γειτονικό νησάκι του Αγίου Γεωργίου για να προσκυνήσουν το λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Στην παραλία του νησιού περίμεναν βενετσιάνικες αρχόντισσες ντυμένες στα μαύρα και στολισμένες με κοσμήματα, για να υποδεχτούν τον Δόγη και να τον συνοδέψουν μέχρι το ναό.
Μετά το τέλος της λειτουργίας, όλη η λαμπρή συνοδεία έμπαινε στις γόνδολες και διασχίζοντας τα νερά ξαναγύριζε στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, όπου άρχιζε μεγάλο γλέντι, που συνεχιζόταν μέχρι το πρωί.
Στη Βαρκελώνη, το Μεσαίωνα, είχαν έθιμο την «τελετή του παγωνιού». Την ημέρα των Χριστουγέννων, ο βασιλιάς έπαιρνε μέσα σε χρυσή πιατέλα ένα ψητό παγώνι και το μετέφερε στην τραπεζαρία. Σε αυτή την πομπή τον ακολουθούσε πλήθος από ευγενείς, υπηρέτες και σωματοφύλακες.
Στην τραπεζαρία μέσα βρισκόταν η βασίλισσα. Ο βασιλιάς της προσέφερε το παγώνι, για να το μοιράσει σε όλους τους παρευρισκόμενους. Όσοι δέχονταν την εξαιρετική αυτή τιμή, ήταν υποχρεωμένοι να ορκιστούν μπροστά στην ομήγυρη ότι θα προσπαθήσουν να ανδραγαθήσουν στον πόλεμο ή στις ταυρομαχίες.
Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
Μαθητές δημοτικού αποκαλύπτουν τα τέσσερα γνωρίσματα του καλού δασκάλου
Μαθητές δημοτικού αποκαλύπτουν τα τέσσερα γνωρίσματα του καλού δασκάλου
14/12/2010 - 09:27
Σιάτλ
Με ποιά κριτήρια άραγε θεωρούν έναν δάσκαλο καλό οι ίδιοι οι μαθητές των δημοτικών σχολείων ; Το ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς χρηματοδοτεί στις ΗΠΑ μία φιλόδοξη δημοσκοπική έρευνα η οποία έχει ως στόχο του να ξεχωρίσει την… ήρα από το στάχυ των αμερικανών εκπαιδευτικών στα περίπου 15.000 δημόσια δημοτικά της χώρας.
Οι στατιστικολόγοι που μελέτησαν τα πρώτα αποτελέσματα κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι πιο επιτυχημένοι κι αποτελεσματικοί δάσκαλο, σύμφωνα με τη γνώμη των μικρών μαθητών, έχουν τέσσερα κοινά σημεία :
1. Δεν χάνουν χρόνο.
Την ώρα του μαθήματος αναπτύσσουν μεθόδους οι οποίες κρατάνε τους μαθητές τους σε εγρήγορση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
2. Διδάσκουν τον αυτοέλεγχο.
Μετά από καθοδήγηση και υπό διακριτική εποπτεία, τα παιδιά διορθώνουν μόνα πολλά από τα λάθη τους
3. Λύνουν τις απορίες με «χίλιους» τρόπους.
Οι καλύτεροι δάσκαλοι έχουν την ικανότητα να επεξηγούν το μάθημα τους με πολλούς, και μάλιστα συχνά διασκεδαστικούς τρόπους
4. Λένε όχι στη «σκλαβιά των διαγωνισμάτων».
Καλός δάσκαλος είναι αυτός που δεν προσαρμόζει το καθημερινό μάθημα στον στόχο να γράψουν καλά οι μαθητές στα γραπτά διαγωνίσματα, απροειδοποίηστα ή τακτικά. Εξάλλου έρευνες δείχνουν ότι όσοι δάσκαλοι βασίζουν το έργο τους στα τεστ «βγάζουν» μαθητές με μέτριες επιδόσεις.
Πάνω από 3.000 δάσκαλοι δημόσιων δημοτικών σχολείων επτά μεγάλων πόλεων των ΗΠΑ μπήκαν στο μικροσκόπιο της συγκεκριμένης έρευνας. Η διαδικασία ήταν απλή: σε μαθητές των πόλεων Σάρλοτ, Ντένβερ, Ντάλας, Τάμπα, Μέμφις, Νέας Υόρκης και Πίτσμπεργκ δόθηκε ένα εμπιστευτικό ερωτηματολόγιο σχετικά με τις επιδόσεις των εκπαιδευτικών. Οι χιλιάδες μικροί μαθητές έπρεπε, ανώνυμα, να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο αυτό, κρίνοντας το έργο των δασκάλων τους, χωρίς να φοβούνται ότι υποστούν οποιεσδήποτε συνέπειες.
14/12/2010 - 09:27
Σιάτλ
Με ποιά κριτήρια άραγε θεωρούν έναν δάσκαλο καλό οι ίδιοι οι μαθητές των δημοτικών σχολείων ; Το ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς χρηματοδοτεί στις ΗΠΑ μία φιλόδοξη δημοσκοπική έρευνα η οποία έχει ως στόχο του να ξεχωρίσει την… ήρα από το στάχυ των αμερικανών εκπαιδευτικών στα περίπου 15.000 δημόσια δημοτικά της χώρας.
Οι στατιστικολόγοι που μελέτησαν τα πρώτα αποτελέσματα κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι πιο επιτυχημένοι κι αποτελεσματικοί δάσκαλο, σύμφωνα με τη γνώμη των μικρών μαθητών, έχουν τέσσερα κοινά σημεία :
1. Δεν χάνουν χρόνο.
Την ώρα του μαθήματος αναπτύσσουν μεθόδους οι οποίες κρατάνε τους μαθητές τους σε εγρήγορση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
2. Διδάσκουν τον αυτοέλεγχο.
Μετά από καθοδήγηση και υπό διακριτική εποπτεία, τα παιδιά διορθώνουν μόνα πολλά από τα λάθη τους
3. Λύνουν τις απορίες με «χίλιους» τρόπους.
Οι καλύτεροι δάσκαλοι έχουν την ικανότητα να επεξηγούν το μάθημα τους με πολλούς, και μάλιστα συχνά διασκεδαστικούς τρόπους
4. Λένε όχι στη «σκλαβιά των διαγωνισμάτων».
Καλός δάσκαλος είναι αυτός που δεν προσαρμόζει το καθημερινό μάθημα στον στόχο να γράψουν καλά οι μαθητές στα γραπτά διαγωνίσματα, απροειδοποίηστα ή τακτικά. Εξάλλου έρευνες δείχνουν ότι όσοι δάσκαλοι βασίζουν το έργο τους στα τεστ «βγάζουν» μαθητές με μέτριες επιδόσεις.
Πάνω από 3.000 δάσκαλοι δημόσιων δημοτικών σχολείων επτά μεγάλων πόλεων των ΗΠΑ μπήκαν στο μικροσκόπιο της συγκεκριμένης έρευνας. Η διαδικασία ήταν απλή: σε μαθητές των πόλεων Σάρλοτ, Ντένβερ, Ντάλας, Τάμπα, Μέμφις, Νέας Υόρκης και Πίτσμπεργκ δόθηκε ένα εμπιστευτικό ερωτηματολόγιο σχετικά με τις επιδόσεις των εκπαιδευτικών. Οι χιλιάδες μικροί μαθητές έπρεπε, ανώνυμα, να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο αυτό, κρίνοντας το έργο των δασκάλων τους, χωρίς να φοβούνται ότι υποστούν οποιεσδήποτε συνέπειες.
Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010
Ο Διονύσης Σαββόπουλος παραμυθάς στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Ο σπουδαίος μας τραγουδοποιός,Διονύσης Σαββόπουλος,αφηγείται παραμύθια για μικρούς και μεγάλους εμπνευσμένος από τη Θεογονία του Ησίοδου στο Μέγαρο …Μουσικής Αθηνών, στις3-5, 8-12 Δεκεμβρίου και 9 - 12 Ιανουαρίου/ Η παράσταση «Για να γίνει ο χρόνος καινούριος» φτιάχτηκε, όπως δηλώνει, «για τη χαρά της αφήγησης. Για παιδιά και για μεγάλους. Για όλους μας. Μπροστά σε μια αφήγηση που ξετυλίγεται μπροστά μας γεμάτη θαύματα, αφηνόμαστε. Αίρονται σιγά-σιγά οι επιφυλάξεις και οι δυσπιστίες. Ξαναγινόμαστε, όλοι, παιδιά. Δηλαδή καινούργιοι. Γιατί κάθε φορά που επιστρέφουμε εμείς οι μεγάλοι σε μια παλιά συλλογική φαντασία για να τη διηγηθούμε, ξαναβρίσκουμε εκείνη τη διαύγεια κι εκείνο το σφρίγος που κάνει τον χρόνο καινούργιο και τον κόσμο έγχρωμο ξανά». Μέσα από οκτώ απογευματινές παραστάσεις και δύο πρωινές ο σπουδαίος μας τραγουδοποιός και οι συνεργάτες του καλούν όλους όσους νιώθουν παιδιά «να πάψουν να είναι απλοί θεατές και να μπουν στην ιστορία ώστε να την κάνουν καινούρια».
Για το σκοπό αυτό, ο ίδιος σκιαγραφεί με δικά του λόγια την ιστορία για την αρχή του Κόσμου, τη γέννηση του Χρόνου, τη χρήση της φωτιάς και κάθε δύναμης που ωφελεί ή βλάπτει ανάλογα με τη χρήση της, κι άλλοτε παίζει και τραγουδά γνωστές επιτυχίες του (Η Συννεφούλα, Σαν τον Καραγκιόζη, Τί έπαιξα στο Λαύριο κ.ά.). Συνοδεία δύο εξαίρετων μουσικών, του Σταύρου Λάντσια και του Γιώτη Κιουρτσόγλου (από τους «Human Touch»), των ηθοποιών-τραγουδιστριών Ρηνιώς Κυριαζή και Φένιας Παπαδόδημα που συμπληρώνουν την αφήγησή του με ελληνικά και ξένα παραμύθια καθώς και 12μελούς χορού που αναπαριστά τη δράση τους επί σκηνής. Κι όλα αυτά με φόντο εντυπωσιακές ζωγραφικές δημιουργίες της Φωτεινής Στεφανίδη που προβάλλονται σε βίντεο. Συμμετέχει ο Θίασος Σκιών του Αθω Δανέλλη.
Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010
Ανεκδοτάκι για ...κλάματα
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Έρχονται Χριστούγεννα...
Ερχονται Χριστούγεννα...
09/12/2010 - 08:02
Ερχονται Χριστούγεννα. Με το «πνεύμα» τους λαβωμένο. Το καταλαβαίνεις στο βλέμμα των ανθρώπων. Στη θέση της γιορτινής αναμονής έχει εγκατασταθεί η θλίψη. Ειδικά στα μάτια των γερόντων. Στις συζητήσεις δεν υπάρχει πια εκείνο το «άγχος» της προετοιμασίας. Ολο και λιγότεροι έχουν όρεξη για ετοιμασίες, το δέντρο είναι ακόμα στο πατάρι - πού διάθεση, «είναι νωρίς ακόμα»...
*
Η εποχή που γύρω από το τραπέζι, παραμονές των Χριστουγέννων, με τόνο συνθηματικό, σαν υπόσχεση απόδρασης - μια συμφωνημένη φενάκη απόδρασης - ξετυλιγόταν εκείνο το μονίμως ματαιωμένο σχέδιο, «τι σκέφτεσαι να κάνουμε τα Χριστούγεννα», μοιάζει μακρινή. Εχει αντικατασταθεί με το ξόρκι της υποχρέωσης: «Αντε να δούμε πώς θα περάσουν και τα Χριστούγεννα». Πού καιρός, πια, για «παραμύθια» μεταξύ ενηλίκων...
*
Και φέτος δε θα λείψουν τα λαμπιόνια. Οι δήμαρχοι κάποια στιγμή θα φωταγωγήσουν τις εισόδους των πόλεων. Τα μαγαζιά - όσα έχουν απομείνει ανοιχτά - θα κρεμάσουν τους Αγιους Βασίληδες. Αλλά το γκρίζο είναι εδώ. Το συναντάς παντού. Ισως το μόνο «αξεσουάρ» που πλέον θυμίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ότι έρχονται οι γιορτές είναι η πρωτοφανής, η γεωμετρική αύξηση... της επαιτείας! Ναι, μετέτρεψαν τη ζητιανιά σε «αξεσουάρ» της ζωής μας! Δεν υπάρχει πια φανάρι, δεν υπάρχει διασταύρωση, δεν υπάρχει δρόμος, δεν υπάρχει σοκάκι, δεν υπάρχει χώρος συνάθροισης και κόμβος εποχούμενων που η επαιτεία, η ζητιανιά, ο λαβωμένος άνθρωπος από τη φτώχεια, την προσφυγιά, την ανεργία, την ανέχεια, να μη μας χτυπά το παράθυρο του αυτοκινήτου, να μη μας σκουντά στη στάση του λεωφορείου, να μη μας περιμένει στον εμπορικό πεζόδρομο.
*
Ερχονται Χριστούγεννα. Το καταλαβαίνεις από το βάρος που νιώθεις να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων που ορίζει η προσμονή των παιδιών. Το νιώθεις να σε πνίγει καθώς κοιτάς το ημερολόγιο και κάθε μέρα που περνά είναι άλλη μια υπόμνηση από την κλεψύδρα της απελπισίας: «Πού μας καταντήσανε»...
Τα λαμπιόνια θα ανάψουν. Οι βιτρίνες θα στολιστούν. Αλλά τούτη τη φορά το έξω φως δεν υπάρχει χαραμάδα να μπει για να ξεγελάσει το μέσα μας. Οχι, φέτος δεν μπορούν να μας ξεγελάσουν. Γιατί φέτος τα Χριστούγεννα είναι τα «πιο αληθινά» της ζωής μας! Κουβαλάνε το μήνυμα της «ανα-γέννησης» που μας στερούν, που μας αξίζει, που δε θα τους τη χαρίσουμε.
Θα τα γιορτάσουμε τα φετινά Χριστούγεννα. Με την κατάνυξη και την ελπίδα που κυοφορεί ο στίχος του ποιητή: «Αγιο μίσος / δόσμου το χέρι σου»!
Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 9/12/2010
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010
Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
Τα θρανία της βαρεμἀρας
03/12/2010 - 11:45
Βαριούνται που ζουν... στις τάξεις των ελληνικών σχολείων περισσότεροι από τους μισούς μαθητές της Γ' Λυκείου.
Τους λείπει, λένε, η διδασκαλία με δημιουργικότητα, εφευρετικότητα, αλλά και χιούμορ! Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύει επιστημονική έρευνα, η οποία παρουσιάζεται σε διεθνές συνέδριο ψυχολογίας του ΑΠΘ.
Τους λείπει, λένε, η διδασκαλία με δημιουργικότητα, εφευρετικότητα, αλλά και χιούμορ! Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύει επιστημονική έρευνα, η οποία παρουσιάζεται σε διεθνές συνέδριο ψυχολογίας του ΑΠΘ.
Την έρευνα πραγματοποίησε η ψυχολόγος Βασιλεία Συμεωνίδου, το Φεβρουάριο του 2010, σε δείγμα 1.069 μαθητών της Γ' Λυκείου, στο πλαίσιο εκδήλωσης του γραφείου Διασύνδεσης μαζί με τα ΚΕΣΥΠ (Κέντρα Συμβουλευτικού Προσανατολισμού) Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με τα στοιχεία, από τους μαθητές που απάντησαν στα ερωτηματολόγια προκύπτει ότι:
**Περισσότεροι από τους μισούς, το 51,6% θεωρούν «βαρετή, πληκτική, ανιαρή και μονότονη» τη διδασκαλία στις τάξεις τους.
** Η συντριπτική πλειονότητα, το 75,4% των παιδιών θεωρούν τις πανελλήνιες εξετάσεις ως μία από τις καταστάσεις που «μας γεμίζουν άγχος».
Ν.ΦΩΤ.
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010
Ο πατροκτόνος
|
Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
Η κατάχρηση της ψυχολογίας
Της Φωτεινής Τσαλίκογλου
O αιώνας που μας πέρασε βαφτίστηκε «ψυχολογικός» και οι ψυχολόγοι, «ιερείς μιας άθεης εποχής». Ο ιλιγγιώδης ρυθμός ανάπτυξης της νεαρής επιστήμης σφράγισε καταλυτικά την εποχή μας. Και όπως κάθε σφραγίδα, η ανάπτυξη αυτή σαν το κουτί της Πανδώρας προσέφερε στην ανθρωπότητα δωρεές και κατάρες. Μια από τις αναπόφευκτες «κατάρες» ήταν και ότι ο περί ψυχής λόγος έγινε με αυξανόμενο σθένος αντικείμενο οικειοποίησης από τον καθένα. Και όταν λέω από τον καθένα, εννοώ από τον καθένα. Ο καθένας μεταμορφώνεται σε «ολίγον ψυχολόγο». Δυσκολότερα βέβαια γίνεται ολίγον μηχανικός, βιολόγος ή ολίγον μαθηματικός. Η ίδια η επιστήμη της Ψυχολογίας μοιάζει να διευκολύνει αυτή την οικειοποίηση. Καθώς υπάρχει μια «φυσική» κατά τον Fraisse, ή «έμμεση» κατά τον Guillaume ψυχολογία, την οποία ήδη από τη γέννησή μας ασκούμε ακατάπαυστα: Παρατηρούμε, καταγράφουμε και ερμηνεύουμε συμπεριφορές, οικείες και αλλότριες. Κάνουμε δηλαδή ό,τι και ένας ψυχολόγος. Με τη διαφορά ότι η ψυχολογία αυτή διαφέρει από την επιστήμη όσο και η αστρολογία από την αστρονομία. Το να λειτουργούμε μέσα στο σπίτι μας ή στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις μας ως «σχεδόν ψυχολόγοι», προφανώς δεν βλάπτει κανέναν. Με τη δημόσια ορατότητα αρχίζει το πρόβλημα
όταν, έχοντας πρόσβαση στα μίντια, αφηνόμαστε στην εύκολη και ανέξοδη χρήση μιας «καθημερινής» ψυχολογίας, μεστής αντιφάσεων, υπεραπλουστεύσεων, μη διαψεύσιμων στοιχείων. Ευκολία που συμβάλλει στη διαμόρφωση αντίστοιχων συλλογικών στάσεων και πεποιθήσεων. Έκδηλη είναι η απροθυμία, η αδυναμία να χρησιμοποιηθεί ο λόγος μιας ψυχολογίας που επιδιώκει να είναι επιστημονικά έγκυρος, να στηρίζεται δηλαδή στην αναζήτηση της απόδειξης και στη διατύπωση, απαλλαγμένων από ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, θέσεων. Η λαθροχρησία της ψυχολογίας, η κατάχρηση ενός ψυχολογίζοντος λόγου προάγει μια δήθεν γνώση στη θέση της ιδεοληψίας. Μια τέτοια κατάσταση, «επιστημονικού φλου αρτιστίκ», μοιάζει σήμερα να κατισχύει σε
έναν ορισμένο, δημόσιο περί νεότητας, λόγο που συνεχίζει με εμμονή να αρθρώνεται. Έναν λόγο που έχει ξεφύγει από την επικέντρωση στα ίδια τα παιδιά, καθώς- φαινομενικά τουλάχιστον το «κίνημα» ή το «ξέσπασμα» ή η «εξέγερση» ή ο «χαβαλές» (οι λέξεις ποτέ δεν είναι αθώες) μοιάζει να ησυχάζει, και μετατίθεται σε όσους πήραν τη θέση των παιδιών. Αυτοί είναι που τώρα δέχονται τα πυρά. Ενοχικοί μεσήλικοι, ανίκανοι ως δάσκαλοι να αποτρέψουν την αταξία συντάσσονται με τους ταραξίες για να κρύψουν την αναξιότητά τους! Κ.λ.π. κ.λ.π.
Μέχρι πρότινος στο στόχαστρο ήταν οι «ανώριμοι», «άβουλοι», «κατευθυνόμενοι» έφηβοι. Είτε ως μπαχαλάκηδες είτε ως δυνάμει τρομοκράτες είτε ως κωλόπαιδα του τίποτα, δέχτηκαν τα πυρά μιας ακύρωσης. Καπάκι ήλθε ο στιγματισμός των μεγάλων. Όσων διατύπωσαν έναν άλλο μη καταγγελτικό λόγο, έναν λόγο που «τόλμησε» να χρησιμοποιήσει το ποινικοποιημένο ρήμα «αφουγκράζομαι» για το νέο παιδί. Η προσπάθεια κατανόησης του τι συμβαίνει σήμερα μέσα στο μυαλό ενός νέου παιδιού σε μια πυρπολημένη από νομιμότητα χώρα, συρρικνώθηκε σε δικαιολόγηση της βίας και του μπάχαλου. Η έννοια της ενοχής μαζί με κάθε λογής ψυχολογικά γνωρίσματα των ενηλίκων και βάλε «υπεραπιστών» επιστρατεύθηκαν για να κάνουν ό,τι ακριβώς δε χρειαζόταν, όταν υποτίθεται ότι το
ζητούμενο είναι η αναζήτηση μιας εξόδου κινδύνου από το αδιέξοδο. Οι «μεν» και οι «δε». Οι σχάσεις, η εγκαθίδρυση στρατοπέδων και οδοφραγμάτων, οι κατηγοριοποιήσεις, τα ετικεταρίσματα είναι από την πλευρά της συντήρησης, αν όχι της επιδείνωσης μιας κρίσης από την οποία υποτίθεται ότι όλοι θέλουν να βγουν. Η συρρίκνωση του «κοινωνικού» στον ψυχολογικό παράγοντα εκφράζει μια ύπουλη και εξαιρετικά στρεβλή λειτουργία. Η ερμηνεία μιας οποιασδήποτε κοινωνικής διαδικασίας και σύγκρουσης με ατομικούς όρους, ο ψυχολογισμός δηλαδή, οδηγεί μοιραία στην παραποίηση
της πραγματικότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που και οι ίδιοι οι ψυχολόγοι ενδίδουν στη βολή και την ευκολία του ψυχολογισμού. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να εξηγούν τις κοινωνικές συμπεριφορές
αποδίδοντάς τες στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των αυτουργών τους. Προσέχουμε λιγότερο αυτό που γίνεται ή αυτό που λέγεται και περισσότερο αυτούς που το κάνουν ή το λένε. Η συμπεριφορά αυτή, γνωστή στην κοινωνική ψυχολογία ως το «θεμελιώδες σφάλμα», θα έλεγα ότι αποτελεί μια κατάρα, καθώς οι ψυχολογίζουσες ερμηνείες της πραγματικότητας είναι πάντα επιλεκτικές, μονοκατευθυνόμενες και, τέλος, ιδεολογικά φορτισμένες. Απώτερος σκοπός η αντίσταση στην αλλαγή, η συμμόρφωση προς την εκάστοτε εξουσία, καθώς η ψυχολογιοποίηση πάντα συγκαλύπτει τον συγκρουσιακό χαρακτήρα μιας κατάστασης για να επικεντρωθεί στα δήθεν ψυχολογικά γνωρίσματα των υποκειμένων. Δεν πρόκειται δηλαδή για «ατύχημα» ούτε για «κενό στη λογική» των ατόμων στην προσπάθειά τους να αντιληφθούν και να εξηγήσουν την πραγματικότητα. Ένα σωρό πειράματα στην κοινωνική ψυχολογία φανερώνουν πως ο ψυχολογισμός αποτελεί πάντα μια στρατηγική συμμόρφωσης προς την εκάστοτε εξουσία. Και γι΄ αυτό ειδικά σήμερα μίλησα για «κατάρα», καθώς το αίτημα της πολυπαθούς και πολυκαπηλευμένης έννοιας της «αλλαγής» είναι υπέρ ποτέ ισχυρό. Μένει κάποια στιγμή να ακουστεί ένας διαφορετικός λόγος, που θα είναι από τη μεριά μιας ψυχολογίας που δεν ακυρώνει τον εαυτό της.
O αιώνας που μας πέρασε βαφτίστηκε «ψυχολογικός» και οι ψυχολόγοι, «ιερείς μιας άθεης εποχής». Ο ιλιγγιώδης ρυθμός ανάπτυξης της νεαρής επιστήμης σφράγισε καταλυτικά την εποχή μας. Και όπως κάθε σφραγίδα, η ανάπτυξη αυτή σαν το κουτί της Πανδώρας προσέφερε στην ανθρωπότητα δωρεές και κατάρες. Μια από τις αναπόφευκτες «κατάρες» ήταν και ότι ο περί ψυχής λόγος έγινε με αυξανόμενο σθένος αντικείμενο οικειοποίησης από τον καθένα. Και όταν λέω από τον καθένα, εννοώ από τον καθένα. Ο καθένας μεταμορφώνεται σε «ολίγον ψυχολόγο». Δυσκολότερα βέβαια γίνεται ολίγον μηχανικός, βιολόγος ή ολίγον μαθηματικός. Η ίδια η επιστήμη της Ψυχολογίας μοιάζει να διευκολύνει αυτή την οικειοποίηση. Καθώς υπάρχει μια «φυσική» κατά τον Fraisse, ή «έμμεση» κατά τον Guillaume ψυχολογία, την οποία ήδη από τη γέννησή μας ασκούμε ακατάπαυστα: Παρατηρούμε, καταγράφουμε και ερμηνεύουμε συμπεριφορές, οικείες και αλλότριες. Κάνουμε δηλαδή ό,τι και ένας ψυχολόγος. Με τη διαφορά ότι η ψυχολογία αυτή διαφέρει από την επιστήμη όσο και η αστρολογία από την αστρονομία. Το να λειτουργούμε μέσα στο σπίτι μας ή στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις μας ως «σχεδόν ψυχολόγοι», προφανώς δεν βλάπτει κανέναν. Με τη δημόσια ορατότητα αρχίζει το πρόβλημα
όταν, έχοντας πρόσβαση στα μίντια, αφηνόμαστε στην εύκολη και ανέξοδη χρήση μιας «καθημερινής» ψυχολογίας, μεστής αντιφάσεων, υπεραπλουστεύσεων, μη διαψεύσιμων στοιχείων. Ευκολία που συμβάλλει στη διαμόρφωση αντίστοιχων συλλογικών στάσεων και πεποιθήσεων. Έκδηλη είναι η απροθυμία, η αδυναμία να χρησιμοποιηθεί ο λόγος μιας ψυχολογίας που επιδιώκει να είναι επιστημονικά έγκυρος, να στηρίζεται δηλαδή στην αναζήτηση της απόδειξης και στη διατύπωση, απαλλαγμένων από ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, θέσεων. Η λαθροχρησία της ψυχολογίας, η κατάχρηση ενός ψυχολογίζοντος λόγου προάγει μια δήθεν γνώση στη θέση της ιδεοληψίας. Μια τέτοια κατάσταση, «επιστημονικού φλου αρτιστίκ», μοιάζει σήμερα να κατισχύει σε
έναν ορισμένο, δημόσιο περί νεότητας, λόγο που συνεχίζει με εμμονή να αρθρώνεται. Έναν λόγο που έχει ξεφύγει από την επικέντρωση στα ίδια τα παιδιά, καθώς- φαινομενικά τουλάχιστον το «κίνημα» ή το «ξέσπασμα» ή η «εξέγερση» ή ο «χαβαλές» (οι λέξεις ποτέ δεν είναι αθώες) μοιάζει να ησυχάζει, και μετατίθεται σε όσους πήραν τη θέση των παιδιών. Αυτοί είναι που τώρα δέχονται τα πυρά. Ενοχικοί μεσήλικοι, ανίκανοι ως δάσκαλοι να αποτρέψουν την αταξία συντάσσονται με τους ταραξίες για να κρύψουν την αναξιότητά τους! Κ.λ.π. κ.λ.π.
Μέχρι πρότινος στο στόχαστρο ήταν οι «ανώριμοι», «άβουλοι», «κατευθυνόμενοι» έφηβοι. Είτε ως μπαχαλάκηδες είτε ως δυνάμει τρομοκράτες είτε ως κωλόπαιδα του τίποτα, δέχτηκαν τα πυρά μιας ακύρωσης. Καπάκι ήλθε ο στιγματισμός των μεγάλων. Όσων διατύπωσαν έναν άλλο μη καταγγελτικό λόγο, έναν λόγο που «τόλμησε» να χρησιμοποιήσει το ποινικοποιημένο ρήμα «αφουγκράζομαι» για το νέο παιδί. Η προσπάθεια κατανόησης του τι συμβαίνει σήμερα μέσα στο μυαλό ενός νέου παιδιού σε μια πυρπολημένη από νομιμότητα χώρα, συρρικνώθηκε σε δικαιολόγηση της βίας και του μπάχαλου. Η έννοια της ενοχής μαζί με κάθε λογής ψυχολογικά γνωρίσματα των ενηλίκων και βάλε «υπεραπιστών» επιστρατεύθηκαν για να κάνουν ό,τι ακριβώς δε χρειαζόταν, όταν υποτίθεται ότι το
ζητούμενο είναι η αναζήτηση μιας εξόδου κινδύνου από το αδιέξοδο. Οι «μεν» και οι «δε». Οι σχάσεις, η εγκαθίδρυση στρατοπέδων και οδοφραγμάτων, οι κατηγοριοποιήσεις, τα ετικεταρίσματα είναι από την πλευρά της συντήρησης, αν όχι της επιδείνωσης μιας κρίσης από την οποία υποτίθεται ότι όλοι θέλουν να βγουν. Η συρρίκνωση του «κοινωνικού» στον ψυχολογικό παράγοντα εκφράζει μια ύπουλη και εξαιρετικά στρεβλή λειτουργία. Η ερμηνεία μιας οποιασδήποτε κοινωνικής διαδικασίας και σύγκρουσης με ατομικούς όρους, ο ψυχολογισμός δηλαδή, οδηγεί μοιραία στην παραποίηση
της πραγματικότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που και οι ίδιοι οι ψυχολόγοι ενδίδουν στη βολή και την ευκολία του ψυχολογισμού. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να εξηγούν τις κοινωνικές συμπεριφορές
αποδίδοντάς τες στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των αυτουργών τους. Προσέχουμε λιγότερο αυτό που γίνεται ή αυτό που λέγεται και περισσότερο αυτούς που το κάνουν ή το λένε. Η συμπεριφορά αυτή, γνωστή στην κοινωνική ψυχολογία ως το «θεμελιώδες σφάλμα», θα έλεγα ότι αποτελεί μια κατάρα, καθώς οι ψυχολογίζουσες ερμηνείες της πραγματικότητας είναι πάντα επιλεκτικές, μονοκατευθυνόμενες και, τέλος, ιδεολογικά φορτισμένες. Απώτερος σκοπός η αντίσταση στην αλλαγή, η συμμόρφωση προς την εκάστοτε εξουσία, καθώς η ψυχολογιοποίηση πάντα συγκαλύπτει τον συγκρουσιακό χαρακτήρα μιας κατάστασης για να επικεντρωθεί στα δήθεν ψυχολογικά γνωρίσματα των υποκειμένων. Δεν πρόκειται δηλαδή για «ατύχημα» ούτε για «κενό στη λογική» των ατόμων στην προσπάθειά τους να αντιληφθούν και να εξηγήσουν την πραγματικότητα. Ένα σωρό πειράματα στην κοινωνική ψυχολογία φανερώνουν πως ο ψυχολογισμός αποτελεί πάντα μια στρατηγική συμμόρφωσης προς την εκάστοτε εξουσία. Και γι΄ αυτό ειδικά σήμερα μίλησα για «κατάρα», καθώς το αίτημα της πολυπαθούς και πολυκαπηλευμένης έννοιας της «αλλαγής» είναι υπέρ ποτέ ισχυρό. Μένει κάποια στιγμή να ακουστεί ένας διαφορετικός λόγος, που θα είναι από τη μεριά μιας ψυχολογίας που δεν ακυρώνει τον εαυτό της.
Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010
"Όσο μπορείς" Κ. Π. Καβάφη
| Όσο Mπορείς |
 |
| Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική. |
| (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) |
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Οι δάσκαλοι πληρώνονται υπερβολικά....
Με τους παχυλούς μισθούς τους βάζουν μέσα το ελληνικό κράτος
και δουλεύουν μόνο 9 μήνες τον χρόνο! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα
στη σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά
κάνουν....baby-sitting (προσέχουν τα παιδιά μας)!
Μπορούμε να πετύχουμε να το κάνουν με λιγότερο από το βασικό μισθό.
Κάτι τέτοιο θα ήταν δίκαιο. Θα τους έδινα 3 ευρώ την ώρα και μόνο
για τις ώρες που δουλεύουν και όχι για όλο τον χρόνο.
Αυτό σημαίνει 15ευρώ την ημέρα (8:15 πμ to 1:30 μμ).
Κάθε γονιός θα πρέπει να πληρώνει 15 ευρώ την ημέρα στους δασκάλους που
κρατάνε τα παιδιά του.
Τώρα πόσα παιδιά διδάσκουν την ημέρα; Γύρω στα 25;Δ ηλαδή 15Χ25=375 ευρώ
την ημέρα.. Όμως θυμηθείτε δουλεύουν μόνο 180 μέρες τον χρόνο!Δ εν
πρόκειται να τους πληρώνουμε για να κάνουν διακοπές!!!
Για να δούμε...αυτό είναι 375 Χ 180 = 67.500 ευρώ τον χρόνο.
(Περίεργο! μάλλον η αριθμομηχανή μου θέλει μπαταρίες!)
Και τι γίνεται με τους δασκάλους ειδικής αγωγής και αυτούς που έχουν
μεταπτυχιακούς τίτλους;
Για να είμαστε και λίγο δίκαιοι θα τους πληρώνουμε το βασικό ωρομίσθιο
που για λόγους στρογγυλοποίησης είναι 7 ευρώ. Αυτό σημαίνει 7 επί 5 ώρες
επί 25 παιδιά επί 180 μέρες= 157.500 ευρώ τον χρόνο!
Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ!
Κάτι είναι σίγουρα λάθος!
Κάντε ένα δάσκαλο να χαμογελάσει* στείλτε το σε κάποιον που
καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαιΔ άσκαλος!!!
( Μέσος μισθόςΔ ασκάλου 20,000/180 μέρες = 111 ευρώ την ημέρα /25 μαθητές
=
4.44/5 ώρες = 0.88 ευρώ την ώρα ανά μαθητή.) Τρομερά φτηνή φροντίδα και
φύλαξη παιδιών και από πάνω μορφώνουν και τα παιδιά σας. Τρελό εεε;
Τα νούμερα από την αρχική δημοσίευση έχουν αλλάξει για να ταιριάζουν
με το μέσο μισθό των δασκάλων στην Ελλάδα!
"Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός όταν θεωρεί
φυσιολογικό να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις
αποχετεύσεις του παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών
του" J.F. Kennedy
και δουλεύουν μόνο 9 μήνες τον χρόνο! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα
στη σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά
κάνουν....baby-sitting (προσέχουν τα παιδιά μας)!
Μπορούμε να πετύχουμε να το κάνουν με λιγότερο από το βασικό μισθό.
Κάτι τέτοιο θα ήταν δίκαιο. Θα τους έδινα 3 ευρώ την ώρα και μόνο
για τις ώρες που δουλεύουν και όχι για όλο τον χρόνο.
Αυτό σημαίνει 15ευρώ την ημέρα (8:15 πμ to 1:30 μμ).
Κάθε γονιός θα πρέπει να πληρώνει 15 ευρώ την ημέρα στους δασκάλους που
κρατάνε τα παιδιά του.
Τώρα πόσα παιδιά διδάσκουν την ημέρα; Γύρω στα 25;
την ημέρα.. Όμως θυμηθείτε δουλεύουν μόνο 180 μέρες τον χρόνο!
πρόκειται να τους πληρώνουμε για να κάνουν διακοπές!!!
Για να δούμε...αυτό είναι 375 Χ 180 = 67.500 ευρώ τον χρόνο.
(Περίεργο! μάλλον η αριθμομηχανή μου θέλει μπαταρίες!)
Και τι γίνεται με τους δασκάλους ειδικής αγωγής και αυτούς που έχουν
μεταπτυχιακούς τίτλους;
Για να είμαστε και λίγο δίκαιοι θα τους πληρώνουμε το βασικό ωρομίσθιο
που για λόγους στρογγυλοποίησης είναι 7 ευρώ. Αυτό σημαίνει 7 επί 5 ώρες
επί 25 παιδιά επί 180 μέρες= 157.500 ευρώ τον χρόνο!
Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ!
Κάτι είναι σίγουρα λάθος!
Κάντε ένα δάσκαλο να χαμογελάσει* στείλτε το σε κάποιον που
καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαι
( Μέσος μισθός
=
4.44/5 ώρες = 0.88 ευρώ την ώρα ανά μαθητή.) Τρομερά φτηνή φροντίδα και
φύλαξη παιδιών και από πάνω μορφώνουν και τα παιδιά σας. Τρελό εεε;
Τα νούμερα από την αρχική δημοσίευση έχουν αλλάξει για να ταιριάζουν
με το μέσο μισθό των δασκάλων στην Ελλάδα!
"Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός όταν θεωρεί
φυσιολογικό να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις
αποχετεύσεις του παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών
του" J.F. Kennedy
Happy Greek Family
| Η Οικογένειά μου είναι μια πολύ αγαπημένη οικογένεια. Είναι ο αγαπημένος μου μπαμπάς,... η αγαπημένη μου μαμά, ο αγαπημένος μου αδελφός και στον κάτω όροφο η αγαπημένη μου γιαγιά και ο αγαπημένος μου παππούς. Τον αγαπημένο μου μπαμπά δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη δουλειά και γυρίζει τα μεσάνυχτα. Δηλαδή κανονικά γυρίζει στις 7.00 μ. μ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο μέχρι να βρει να παρκάρει. Κι όταν έρχεται δεν είναι και πολύ χαρούμενος και καθόλου δεν μοιάζει με τους μπαμπάδες των διαφημίσεων που μπαίνουν μέσα με δωράκια και σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του κι αυτός γελάει και τα στριφογυρίζει ψηλά. Εμάς λέει: «Άι σιχτίρι, το κωλοκράτος μου μέσα!!» και βροντάει τα κλειδιά στο συρτάρι. Την αγαπημένη μου μαμά δεν τη βλέπω επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει αλλά έρχεται σπίτι με το λεωφορείο. Και μετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, μαγειρεύει και βρίζει τον μπαμπά που δεν πήρε τυρί τριμμένο από το σούπερ μάρκετ. Και δεν μοιάζει καθόλου με τις μαμάδες των διαφημίσεων, γιατί δεν μαγειρεύει βαμμένη ούτε με ψηλοτάκουνα. Κι όταν λερώσουμε το μπλουζάκι με σοκολάτες δεν γελάει χαρούμενη που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά μας λέει: «Ε, βέβαια. Άμα έχετε τη δουλάρα!! Άντε βγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέμε, την τύχη μου που στραβώθηκα και τον παντρεύτηκα!!». Τον αγαπημένο μου αδελφό δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί λείπουμε κι οι δυο στο σχολείο και μετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και μετά κλείνεται στο δωμάτιό του και μετά ανοίγει το κομπιούτερ του και μετά ψάχνει γυμνές κυρίες και μετά τις βρίσκει και μετά χαίρεται. Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, ο αδελφός μου κι εγώ είμαστε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια και κάθε Κυριακή μεσημέρι κάνουμε ένα πολύ αγαπημένο οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουμε όλο τον χρόνο να τσακωθούμε μεταξύ μας. Ο μπαμπάς μαλώνει τον αδελφό μου που δεν διαβάζει αρκετά και μετά μαλώνει εμένα που δεν τα τρώω τα παντζάρια. Και μετά η μαμά μαλώνει τον μπαμπά μου γιατί μας μαλώνει, γιατί είναι «αντιπαιδαγωγικό» λέει. Και μετά η μαμά μου μαλώνει τον αδελφό μου που πετάει τα μποξεράκια του στη μοκέτα κι έχει και τη μέση της και μετά μαλώνει εμένα που θέλω να μου πάρουνε κινητό. Και μου λέει: «Έκανε κι η μύγα κώλο και ζητάει κινητό». Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27 μέρες μικρότερη;». Κι η μαμά μου μού λέει: «Δεν με νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εμένα με νοιάζει τι κάνει το δικό μου το παιδί». Και φωνάζει και ο μπαμπάς τής λέει: «Τώρα που ουρλιάζεις εσύ, δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;» Κι η μαμά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουμε». Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να μη σ' άκουσαν!». Κι η μαμά του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου ´λεγα τώρα!». Και δεν του λέει. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μιλάει για πολλή ώρα. Κι ακούγονται μόνο τα πιρούνια, τα μαχαίρια κι ο αδελφός μου που κάνει κλάπα κλούπα με τη γλώσσα του. Κι η μαμά τού λέει: «Δεν μπορείς να φας σαν άνθρωπος;» Κι ο αδελφός μου της λέει: «Σαν άνθρωπος τρώω». Κι η μαμά μου του λέει: «Θα σε καλέσουνε σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουμε». Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Μπορείς να σταματήσεις μία στιγμή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό το μπουρ μπουρ μπουρ, μες στ´ αυτί μου;;. Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!». Κι η μαμά μου λέει: «Δεν φτάνει που έχω γίνει χίλια κομμάτια να σας υπηρετώ όλους εδώ μέσα, μια καλή κουβέντα να ακούσω, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α». Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το ´κανες». Κι η μαμά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι». Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαμε βόδι και μας το πήρανε;». Κι ο αδελφός μου μού λέει: «Είσαι μαλακισμένο». Κι εγώ βάζω τα κλάματα και λέω: «Με λέει μαλακισμένο». Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Μη λες την αδελφή σου μαλακισμένο». Κι ο αδελφός μου λέει: «Αφού είναι!» Κι η μαμά μου λέει: «Δεν θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ μέσα!». Κι ο αδελφός μου της λέει: «Όταν τις λέει ο μπαμπάς είναι καλά;». Κι η μαμά μου λέει στον μπαμπά μου: «Ορίστε, είδες το παράδειγμα που δίνεις στα ίδια σου τα παιδιά». Κι ο μπαμπάς μου λέει: «Μια μπουκιά δεν μπορούμε να φαρμακώσουμε σ´αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α». Κι η μαμά μου του λέει: «Τι μπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι άμα δεν σ´ αρέσει, να πας να σου μαγειρεύει η Βιβή». Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιβή». Κι η μαμά λέει: «Ποια είναι η Βιβή, Μανώλη; Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιβή, Μανώλη». Κι ο πατέρας μου λέει: «Η κυρία Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος κι η μάνα σας είναι μια τρελή γυναίκα». Κι η μαμά λέει: «Γι´ αυτό γυρίζουμε μεσάνυχτα, Μανώλη; Επειδή η Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος, Μανώλη;». Κι ο μπαμπάς λέει: «Γυρίζουμε μεσάνυχτα, διότι τα μεσάνυχτα βρίσκουμε να παρκάρουμε. Άντε να δούμε πού θα φτάσει ο πληθωρισμός πια». Κι η μαμά μου του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς σου ´λεγα εγώ». Κι ο μπαμπάς της λέει: «Τι θα μου ´λεγες εσύ;». Κι η μαμά του λέει: «Το δισάκι μου στον ώμο, για τον δρόμο, για τον δρόμο, αυτό θα σου ´λεγα εγώ». Κι εγώ λέω: «Έγιν´ η βροχή χαλάζι, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει ει ει ει ει ». Κι ο μπαμπάς κι η μαμά μού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!» και σταματάω. ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ μια σιωπή, ντράγκα ντούγκα τα πιρούνια. Κι ο αδελφός μου λέει: «Έφαγα, πάω μέσα». Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Δεν έχει να πας πουθενά. Τώρα τρώμε όλοι μαζί σαν οικογένεια». Κι η μαμά μου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι». Και καθόμαστε όλοι εκεί που καθόμαστε. Έλενα Ακρίτα «Τα Νέα του Σαββατοκύριακου» |
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973: ΑΦΙΕΡΩΜΑ
http://www.youtube.com/watch?v=ETJqNQR-Puk&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=T5q89Xa4KXc&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=6CniLgh1lUs&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Q8lo9oxpiJ0
http://www.youtube.com/watch?v=UFH5QlB230o&feature=fvw
http://www.youtube.com/watch?v=hU4h3pMNXfA&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=VTReB0eakWQ&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=SVdSBjPrsNo&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=qlwuTYBWbcE&feature=related
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ
Κριτική Ταινίας
|
Εκτύπωση
Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη
Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.
Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.
Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;
Παρʼ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απʼ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.
Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.
Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ʽρθουν.
Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.
Μακάρι να έχω άδικο.
Μίκης Θεοδωράκης Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.
Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;
Παρʼ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απʼ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.
Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.
Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ʽρθουν.
Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.
Μακάρι να έχω άδικο.
Αθήνα 27-4-2010
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
Οι πνεύμονες του καπνιστή στο πακέτο
Οι πνεύµονες του καπνιστή στο πακέτο!
Με αυτήν την εικόνα που σοκάρει θα ήθελε η Οµοσπονδιακή Υπηρεσία Φαρµάκων να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώµη στις Ηνωµένες Πολιτείες για τους κινδύνους του καπνίσµατος. Οι πνεύµονες «πριν και µετά» είναι µία από τις προτάσεις της αµερικανικής υπηρεσίας, η οποία κρίνει µάλλον ότι οι προειδοποιήσεις του τύπου «το κάπνισµα βλάπτει σοβαρά την υγεία» είναι αναποτελεσµατικές. Στις προτάσεις περιλαµβάνονται ακόµη οι εικόνες ενός άνδρα µε µάσκα οξυγόνου στο πρόσωπό του, µιας µητέρας που κρατά αγκαλιά το παιδί της και φυσά καπνό στο πρόσωπό του αλλά κι ενός νεκρού. Εάν υιοθετηθεί η σκληρή γραµµή της Οµοσπονδιακής Υπηρεσίας Φαρµάκων, ένα πράγµα θα µείνει για να αποδειχθεί: θα συνηθίσουν οι καπνιστές ακόµη και τη θέα των κατεστραµµένων πνευµόνων στο πακέτο των τσιγάρων τους;
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010
Όπως ακριβώς και σήμερα......
«Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ'εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της».
«Εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, προς την Δ/ Ε
«Εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, προς την Δ/ Ε
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)