Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2011
Σάββατο 13 Αυγούστου 2011
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
Τρίτη 28 Ιουνίου 2011
Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011
Ανεργία και Εργασία
Σαράντος Καργάκος, ιστορικός-συγγραφέας
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι ' αυτό τουμπάραμε...
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι ' αυτό τουμπάραμε...
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011
Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011
Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011
Τρίτη 31 Μαΐου 2011
Δευτέρα 23 Μαΐου 2011
Συναίνεση στην αλητεία ή ξεσηκωμός για τα αυτονόητα;
23/05/2011 - 19:12
| Λέξεις βουβές, σκέψεις αθόρυβες, ζωή υπό το μηδέν κι εκείνοι το χαβά τους. Δεν χόρτασε το θηρίο, δεν τελείωσε το υστέρημα, δεν αβγάτισε αρκετά το περίσσευμα. |
Ζωή υπό το μηδέν, για όλους εκείνους που έστυψαν τη ζωή με τα χέρια τους και τώρα τους πετάνε στην άκρη σαν ελαττωματικά εξαρτήματα.
Ποιοι;
Όλοι αυτοί που συνιστούν τη «γραβατωμένη αλητεία», με τις σπουδές τους, με τα πτυχία τους, με τη θητεία τους σε ονομαστά πανεπιστήμια και την εμπειρία τους στο πώς να γκρεμίζουν χώρες και κοινωνίες.
Αλήτες περί οπής, όχι ότι να’ ναι.
Τώρα έχουμε καινούριο φρούτο ή μάλλον φρουτοσαλάτα εποχής. Και το όνομα αυτής; Συναίνεση.
Συναίνεση από ποιους, συναίνεση για ποιους, συναίνεση σε τι και για ποιο λόγο;
Για να έχουν άλλοθι όσοι θέλουν να μας εξαφανίζουν πως τάχα συναινέσαμε στην εξαφάνισή μας; Για να μπορούν να ξεπουλάνε ελεύθερα στους δανειστές ότι εκείνοι θα επιλέγουν;
Σχεδιάζουν τη διάλυση. Τίνος; Των πάντων.
Θα μείνει όρθιο ότι υπηρετεί τον έναν, τους δύο, τους πέντε, άντε τους δέκα. Ότι είναι για τους περισσότερους να διαλυθεί. Και τι να γίνει; Να γίνει καταθέσεις στις τράπεζες, λίπος κάτω από το δέρμα τους, παντεσπάνι στο πιάτο τους, χαβιάρι στα σκουπίδια τους (πόσα να φάνε πια;), χρυσάφι στα πόμολά τους, οξυγόνο στον αέρα τους, ότι βάζει και δε βάζει ο νους του ανθρώπου, υποταγμένα στην πλεονεξία τους.
Και για τα παιδιά; Τίποτα. Εκτός και αν είναι για τα δικά τους.
Και για τους νέους; Τίποτα. Εκτός αν πρόκειται για τα δικά τους βλαστάρια που θα τους κληρονομήσουν.
Ονειρεύονται την απόλυτη κυριαρχία, σε μία γη που θα τη θεωρούν ως αυλή τους.
Να σκοτώνουν για να φτιάχνουν νέα όπλα, να βιάζουν και να τη βγάζουν καθαρή, να κλέβουν και να τους λέμε και ευχαριστώ.
«Είμαστε όλοι Σοσιαλιστές» έλεγε σε άλλες εποχές το γνωστό Πασοκικό στέλεχος που κατηγορείται για μίζες.
«Να αξιολογούνται κάθε χρόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι» σκούζει απροκάλυπτα ο Ρεψ.
«Και οι βουλευτές κάθε εξάμηνο, οι δε υπουργοί κάθε μήνα» συμπληρώνω εγώ. Αλλά τότε δεν θα περίσσευε κανένας για τις επόμενες εκλογές, τότε που τρέχουμε όλοι κοιμισμένοι, φοβισμένοι και με μνήμη ψαριού, να ρίξουμε το μαγικό χαρτάκι στην κάλπη της απάτης που οδηγεί, εκείνους στον παράδεισο της ασυλίας κι εμάς στην κόλαση της ανέχειας.
«Μείωσα και το δικό μου μισθό», είπε ο υπουργός οικονομικών θεωρώντας πως ξεστόμισε κάτι πολύ έξυπνο. Όμως, άλλο να κόβει το 20% των 10.000 ευρώ και άλλο το 20% των 1.000 ευρώ. Υπάρχει μια «διαφορά» στο ποσό που περισσεύει.
«Και της δικής μου μάνας μείωσα τη σύνταξη», είπε ο ίδιος υπουργός. Μου ήρθε στο μυαλό ένας άλλος «τσάρος της οικονομίας» ο οποίος είπε κάποτε πως και η δική του μάνα είναι συνταξιούχος αλλά τη στηρίζει ο ίδιος και ο αδελφός του. Ξέχασε να πει πως ο πατέρας είχε μερικά καράβια, για τις δύσκολες ώρες.
Νοιάζεται κανένας; Ένα εκατομμύριο οι άνεργοι.
Ούτε οι ίδιοι δεν νοιαζόμαστε. Αν το κάναμε, θα είχαμε ξεσηκωθεί. Όχι για πολλά. Δεν χρειάζονται πολλά. Μόνο για δουλειά.
Να βάλουν το χέρι στην τσέπη αυτοί που έχουν μακριά χέρια και βαθιές τσέπες. Να πάρουν τα δις που αναπαύονται σε καταθέσεις και θυρίδες και να φτιάξουν δουλειές αντί να σπέρνουν την ανεργία.
Να ξεσηκωθούμε. Όχι για πολλά. Μόνο και μόνο για τα αυτονόητα. Για να έχουμε γιατρούς και φάρμακα και βιβλία και σχολεία και δασκάλους και φαγητό, όλοι και κάθε μέρα. Όχι να έχουν, λίγοι απ’όλα και χιλιάδες άλλοι να ψάχνουν στα σκουπίδια για αποφάγια.
Και μια βδομάδα διακοπές, όχι παραπάνω. Μια βδομάδα, για να νιώσουμε άνθρωποι, για να μάθουν και μικρά παιδιά που τώρα μεγαλώνουν, τι σημαίνει στην πράξη η φράση «κάνω διακοπές».
Και μια σύνταξη αξιοπρέπειας. Αμαρτία να βλέπεις τον παππού να περνάει έξω από το καφενείο αλλά μέσα να μην μπαίνει γιατί αν πιει καφέ δεν θα έχει για ψωμί. Ήταν παιδί ακόμη όταν αντί για καφέ, οι άνθρωποι έπιναν και ρεβίθι ή κριθάρι αλεσμένο. Τώρα στο τέλος της ζωής του, θα πρέπει να ξαναθυμηθεί πάλι το ρεβίθι και το κριθάρι;
Να ξεσηκωθούμε. Όχι για πολλά. Μόνο και μόνο επειδή σκοτώνουν το όνειρο. Όχι μόνο το δικό μας αλλά κυρίως των παιδιών μας.
Δεν γίνεται αλλιώς. Μεγαλώνουν παιδιά χωρίς όνειρα; Τι κόσμο θα φτιάξουν; Ούτε να το σκεφτεί κανείς…
Δεν γίνεται αλλιώς. Μεγαλώνουν παιδιά χωρίς όνειρα; Τι κόσμο θα φτιάξουν; Ούτε να το σκεφτεί κανείς…
Κυριακή 22 Μαΐου 2011
Iσπανική πλατεία DEL SOL: Μη φωνάζετε, θα ξυπνήσουν οι Έλληνες
22/05/2011 - 11:28
Αταλάντευτο το κίνημα των «αγανακτισμένων» πολιτών στην ΙσπανίαΕμμένουν στην απόφαση τους να «στοχαστούν» στην Πουέρτο Δελ Σολ
Το «Κίνημα της 15ης Μαΐου» -οι «αγανακτισμένοι», όπως τους αποκαλεί ο Τύπος, δηλώνει αποφασισμένο να παραμείνει στην Πουέρτα δελ Σολ, την κεντρική πλατεία της Μαδρίτης, αγνοώντας τη σχετική απαγόρευση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής.
Η Εκλογική Επιτροπή, η οποία ελέγχεται από το Λαϊκό Κόμμα της αντιπολίτευσης, ανακοίνωσε ότι είναι παράνομες οι πολιτικές συγκεντρώσεις το Σάββατο, παραμονή των εκλογών, καθώς είναι μία «ημέρα στοχασμού» .
Ωστόσο, οι διαδηλωτές δηλώνουν αποφασισμένοι να παραμείνουν στην πλατεία -όπου χιλιάδες άνθρωποι διανυκτέρευσαν σε σκηνές ή στο ύπαιθρο- αφού το Σύνταγμα δεν απαγορεύει στους πολίτες να «στοχαστούν ελεύθερα» την παραμονή της κάλπης.
Οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν σήμερα. Οι διαδηλωτές δεσμεύτηκαν να αγνοήσουν την απαγόρευση και στη Βαρκελώνη, τη Σαραγόσα, την Πάλμα ντε Μαγιόρκα και άλλες πόλεις όπου στη διάρκεια της νύχτας κατέλαβαν κεντρικές πλατείες.
Η όλη κινητοποίηση ξεκίνησε αυθόρμητα και μέσω του διαδικτύου στις 15 Μαΐου. Χιλιάδες νέοι, άνεργοι, νοικοκυρές, συνταξιούχοι συγκεντρώθηκαν στην εμβληματική Πουέρτα δελ Σολ της Μαδρίτης για να διαμαρτυρηθούν για την οικονομική κρίση και την ανεργία. Παρόμοιες διαδηλώσεις έγιναν σε 50 περίπου πόλεις της Ισπανίας.
Ανάμεσα στα διάφορα συνθήματα σε τοίχους, αφίσες και πλακάτ, διαβάσαμε τα ακόλουθα: «Εξεγερμένοι χωρίς σπίτι», «Τα δικαιώματα κατακτούνται», «Δημοκράτη! Μη το βουλώνεις, στους δρόμους!»,«Κάτω οι τράπεζες!»,
Η κινητοποίηση των πολιτών προκάλεσε πάντως και πολιτική αντιπαράθεση στην Ισπανία με το Λαϊκό Κόμμα της Αντιπολίτευσης -το οποίο ελέγχει την τοπική κυβέρνηση της Μαδρίτης- να κατηγορεί τους Σοσιαλιστές ότι χρησιμοποιούν την πρωτοβουλία για να πλήξουν τους Συντηρητικούς, παραμονή εκλογών.
Την Κυριακή οι Ισπανοί θα εκλέξουν 8.116 τοπικά συμβούλια και 13 από τις 17 περιφερειακές κυβερνήσεις. Οι Σοσιαλιστές του πρωθυπουργού Χοσέ Θαπατέρο αναμένεται να υποστούν βαριά ήττα από το Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ) της Αντιπολίτευσης.
ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΑΥΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ
Ο πρωθυπουργός της χώρας υπερασπίζεται το δικαίωμα των πολιτών να εκφράζουν τη γνώμη τους, ενώ έχει πυκνώσει η αρθρογραφία έγκριτων Ισπανών για το πρωτοφανές αυτό κίνημα: «Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πλέον» είναι μια άποψη που εκφράζεται όλο και περισσότερο...
Το κίνημα έχει γίνει γνωστό ως Μ-15, σε μία αναφορά στις 15 Μαΐου, όταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε περισσότερες από 50 ισπανικές πόλεις.Το κίνημα κάνει έκκληση για μία ριζική μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος της χώρας, που οι διαδηλωτές περιγράφουν ως διεφθαρμένο καθώς ευνοεί μόνο τα δύο μεγάλα κόμματα και υπακούει στο συμφέρον των τραπεζών και του κεφαλαίου.
Το κίνημα εμφανίστηκε στο Ίντερνετ πριν από μερικούς μήνες, ως επακόλουθο της οικονομικής κρίσης στη χώρα, που εκτόξευσε το ποσοστό της ανεργίας στο 20%. Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται έκτοτε και χιλιάδες άνθρωποι πραγματοποίησαν πορείες σε πολλές πόλεις χθες το βράδυ. Μέχρι στιγμής οι πορείες ήταν ειρηνικές.
«Όταν πλησίασε η αστυνομία, τους είπαμε ότι τα αιτήματά μας αφορούν κι εκείνους γιατί κι εκείνοι έχουν χαμηλούς μισθούς και δάνεια που πασχίζουν να ξεχρεώσουν», είπε ο Κάρλος Παρέδες, εκπρόσωπος του κινήματος.
«Όταν πλησίασε η αστυνομία, τους είπαμε ότι τα αιτήματά μας αφορούν κι εκείνους γιατί κι εκείνοι έχουν χαμηλούς μισθούς και δάνεια που πασχίζουν να ξεχρεώσουν», είπε ο Κάρλος Παρέδες, εκπρόσωπος του κινήματος.
Εκπρόσωποι της κυβέρνησης και κομματικοί ηγέτες κάλεσαν τους διαδηλωτές να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους με την ψήφο τους. Το κίνημα, ωστόσο, καταγγέλλει όλα τα κόμματα και δεν συντάσσεται με κανένα.
ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ:
15 ΜΑΪΟΥ 2011: ΒΓΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ !
Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που ξυπνούν κάθε πρωί κάθε πρωί και πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους, που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.
Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί από εμάς πιστεύουν στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι. Όλοι μας, όμως, είμαστε ανήσυχοι και εξοργισμένοι από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών... αισθανόμαστε αβοήθητοι. χωρίς φωνή.
Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά. Όμως αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα της αλλαγής, η ώρα να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μαζί.
Ως εκ τούτου, υποστηρίζουμε ότι:
-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η εξέλιξη, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, η οικολογική βιωσιμότητα, η ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων
-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η εξέλιξη, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, η οικολογική βιωσιμότητα, η ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων
-Αυτά αποτελούν αξίες που πρέπει να διέπουν την κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, στην απασχόληση, στον πολιτισμό, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην πολιτική συμμετοχή, στην ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.
-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να φροντίσουν γι' αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την εξέλιξη των ανθρώπων.
-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = δύναμη), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον των πολιτικών μας θα έπρεπε να είναι να είναι η μεταφορά της φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας. Ο ρόλος τους είναι να πλουτίζουν και να ευημερούν εις βάρος εμάς, που είμαστε απλοί θεατές της δικτατορίας των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων που έχουν στην κατοχή τους στην εξουσία μέσω των μονοπωλίων του Λαϊκού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
-Η επιθυμία για εξουσία και η συγκέντρωσή της στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.
-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.
- Η θέληση και ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος, όχι με γνώμονα την ευημερία της κοινωνίας. Σπαταλώντας πόρους, μολύνοντας τον πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και δυσαρεστημένους πολίτες.
-Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής σχεδιασμένης για να πλουτίζει μια μειοψηφία η οποία δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο.
Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις την αδικία από την οποία σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση...
Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω τους ανθρώπους, ας τα φέρουμε στην υπηρεσία των ανθρώπων. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα....
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να τα αλλάξω.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.!
Περισσότερα στη σελίδα:http://democraciarealya.es/
σχετικά προπαγανδιστικά video:
ΚΑΠΙΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ , ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΑΝΕΡΓΙΑ
EIMΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
γιατί είμαστε άνθρωποι
γιατί αξίζουμε
γιατί αξίζουμε σεβασμό
γιατί είμαστε πολλοί
βγείτε στους δρόμους
EIMΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
γιατί είμαστε άνθρωποι
γιατί αξίζουμε
γιατί αξίζουμε σεβασμό
γιατί είμαστε πολλοί
βγείτε στους δρόμους
δείτε περισσότερα video από τις κινητοποιήσεις στις ακόλουθες συνδέσεις:
φωτογραφικό υλικό :
Νεολαία χωρίς μέλλον, χωρίς σπίτι , χωρίς ασφάλιση, χωρίς σύνταξη. Χωρίς Φόβο.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
-Οι αποκλεισμένοι εξεγείρονται!
- Απόλυσέ τους!
- Δεν υπάρχει τρόπος. Είναι άνεργοι.
-Κόψε τους τα επιδόματα!
-Δεν μπορούμε. Δεν παίρνουν κανένα.
- Απόλυσέ τους!
- Δεν υπάρχει τρόπος. Είναι άνεργοι.
-Κόψε τους τα επιδόματα!
-Δεν μπορούμε. Δεν παίρνουν κανένα.
-Πάρτε τους τα σπίτια
-Αδύνατον. Δεν έχουν
-Χαθήκαμε τότε!
Πηγή: http://www.iskra.gr/
Σάββατο 14 Μαΐου 2011
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
Πέμπτη 12 Μαΐου 2011
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Παίδες εν καμίνω...
Παίδες εν καμίνω...
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 22 Μαΐου 2010
ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ, αυτολογοκρίνομαι συνέχεια. Λίγο ακόμα και θα κυκλοφορώ με μια βραστή πατάτα στο στόμα για να μην το ανοίξω το ρημάδι. Για να μην την ξεστομίσω τη μαλακία. Καταπίνω αμάσητες τόσες ερωτήσεις που θα πάθω διάτρηση στομάχου. Διάβασες; Μελέτησες; Εκανες επανάληψη; Χρειάζεσαι καμιά βοήθεια; Πώς έγραψες; Πέσανε τα SΟS; Τι έπεσε; Τι δεν έπεσε;
Πού έπεσε; Σε ποιον έπεσε και ποιον πήραν τα σκάγια;
Οι άλλοι πώς έγραψαν; Δηλαδή πόσο υπολογίζεις; Στο περίπου, βρε αγόρι μου; Χοντρικά δεν έχεις μια εικόνα;
Πώς θα πας στο εξεταστικό κέντρο (αφού δεν θέλεις να σε πάω εγώ);
Πώς θα φύγεις από το εξεταστικό κέντρο (αφού δεν θέλεις να σε πάρω εγώ); Το κινητό το φόρτισες (ή θα μου πεις μες στα μαύρα μεσάνυχτα ότι έχασες τον φορτιστή); Θα θυμηθείς να το έχεις κλειστό μέσα στην αίθουσα;
Θα το ανοίξεις αμέσως- ΑΜΕΣΩΣ!!!- μετά;
Μόλις- ΜΟΛΙΣ!!!- τελειώσεις θα με πάρεις τηλέφωνο να μη βράζω στο ζουμί μου;
ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΙΛΟ πήρες μαζί σου; Μολύβια έχεις; Γόμα έχεις; Ο διαβήτης έχει μύτη- κατά προτίμηση γαλλική; Χρήματα πόσα να σου δώσω; Θα πάρεις κι ένα μπουκαλάκι νερό; Πήρες την εξεταστική σου ταυτότητα; Πήρες την αστυνομική σου ταυτότητα; Πού θα τα βάλεις; Από την κωλότσεπη του τζιν δεν θα πέσουν; Γιατί δεν βάζεις το άλλο το παντελόνι που κλείνουν οι τσέπες του; Να σου στύψω μια πορτοκαλάδα;
Τι ώρα θα κοιμηθείς, βρε παιδάκι μου, αύριο έχεις να ξυπνήσεις στις 5.30! Αφού έχεις πονοκέφαλο γιατί ακούς heavy metal; Σε χαλαρώνει αυτό το ντάμπα ντούμπα;
Καλά, παιδί μου, ό,τι πεις! Ο,τι πεις, σου χαλάω εγώ χατίρι; Πετάει ο γάιδαρος; Αν πετάει λέει! Αφού τον βλέπω, φτερουγίζει πάνω από το κεφάλι μου! Μόνο μη μου αγχώνεσαι! Και μη μου αγχώνομαι κι εγώ! Ας κάνουμε κι οι δυο πως όλη αυτή η παράνοια, όλη αυτή η απύθμενη ηλιθιότητα- που και καλά θα καθορίσει το μέλλον σου- δεν είναι θέατρο του παραλόγου! Δεν είναι «Η φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο. Δεν είναι ο άκρατος σουρεαλισμός, ο ορισμός της βλακείας, η χρεοκοπία της Παιδείας, ο θρίαμβος των φροντιστηρίων και των ιδιαίτερων.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΟΡΜΑΛ, κάτι απαραίτητο! Είναι κάτι θεάρεστο: αυτό αύριο θα σου δώσει τα εφόδια να κάνεις πίτσες ντιλίβερι ή να σερβίρεις εσπρέσο στις καφετέριες. Τι από τα δυο, διαλέγεις και παίρνεις. (Αυτό λέγεται «επιλογή κατεύθυνσης»).
Γιατί κι εμείς περάσαμε τα λούκια και τα παλούκια, αλλά τότε ήταν άλλες οι εποχές. Ξεκάθαρα τα πράγματα: Εδινες Νομική; Γινόσουν δικηγόρος! Εδινες Ιατρική; Γινόσουν γιατρός! Τώρα δίνεις Οικονομικά και γίνεσαι μανικιουρίστα!
Κι έχεις και τους πανύβλακες στην τηλεόραση να λένε «Καλή επιτυχία σε ΟΛΑ τα παιδιά». Τι λέτε, ρε κατακαημένοι; Μπορούν ποτέ να έχουν καλή επιτυχία ΟΛΑ τα παιδιά; Κάποια θα έχουν καλή. Κάποια θα έχουν μέτρια.
Κάποιοι θα έχουν την κακή τους και την ψυχρή τους.
Γι΄ αυτό ο πατέρας μου, ο Λουκής Ακρίτας, οραματίστηκε μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς εξετάσεις.
Ακόμα και στο πανεπιστήμιο- έλεγε - ας γίνεται συμψηφισμός της βαθμολογίας των δύο τελευταίων τάξεων.
ΠΑΙΔΕΣ ΕΝ ΚΑΜΙΝΩ... Με ξενύχτια... Με καφέδες που σπάνε τα νεύρα τα σπασμένα... Που τσακίζουν την ψυχολογία την τσακισμένη... Με το μάτι τρελό, ζουν αυτό το σίχαμα. Με το στομάχι κόμπο, βιώνουν το μαρτύριο του Σίσυφου. Που οι κριτές των νεκρών τον έβαλαν να κουβαλάει έναν βράχο στην κορφή του βουνού. Και μόλις έφτανε στην κορφή, η πέτρα έπεφτε. Και φτου πάλι απ΄ την αρχή ο Σίσυφος. Και φτου πάλι απ΄ την αρχή τα παιδιά μας...
Τι να πω; Κουράγιο σε όλους μας και μαγνήσιο για το στρες! Ασχετο: μου περίσσεψε πορτοκαλάδα, θέλει κανείς;
Πού έπεσε; Σε ποιον έπεσε και ποιον πήραν τα σκάγια;
Οι άλλοι πώς έγραψαν; Δηλαδή πόσο υπολογίζεις; Στο περίπου, βρε αγόρι μου; Χοντρικά δεν έχεις μια εικόνα;
Πώς θα πας στο εξεταστικό κέντρο (αφού δεν θέλεις να σε πάω εγώ);
Πώς θα φύγεις από το εξεταστικό κέντρο (αφού δεν θέλεις να σε πάρω εγώ); Το κινητό το φόρτισες (ή θα μου πεις μες στα μαύρα μεσάνυχτα ότι έχασες τον φορτιστή); Θα θυμηθείς να το έχεις κλειστό μέσα στην αίθουσα;
Θα το ανοίξεις αμέσως- ΑΜΕΣΩΣ!!!- μετά;
Μόλις- ΜΟΛΙΣ!!!- τελειώσεις θα με πάρεις τηλέφωνο να μη βράζω στο ζουμί μου;
ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΙΛΟ πήρες μαζί σου; Μολύβια έχεις; Γόμα έχεις; Ο διαβήτης έχει μύτη- κατά προτίμηση γαλλική; Χρήματα πόσα να σου δώσω; Θα πάρεις κι ένα μπουκαλάκι νερό; Πήρες την εξεταστική σου ταυτότητα; Πήρες την αστυνομική σου ταυτότητα; Πού θα τα βάλεις; Από την κωλότσεπη του τζιν δεν θα πέσουν; Γιατί δεν βάζεις το άλλο το παντελόνι που κλείνουν οι τσέπες του; Να σου στύψω μια πορτοκαλάδα;
Τι ώρα θα κοιμηθείς, βρε παιδάκι μου, αύριο έχεις να ξυπνήσεις στις 5.30! Αφού έχεις πονοκέφαλο γιατί ακούς heavy metal; Σε χαλαρώνει αυτό το ντάμπα ντούμπα;
Καλά, παιδί μου, ό,τι πεις! Ο,τι πεις, σου χαλάω εγώ χατίρι; Πετάει ο γάιδαρος; Αν πετάει λέει! Αφού τον βλέπω, φτερουγίζει πάνω από το κεφάλι μου! Μόνο μη μου αγχώνεσαι! Και μη μου αγχώνομαι κι εγώ! Ας κάνουμε κι οι δυο πως όλη αυτή η παράνοια, όλη αυτή η απύθμενη ηλιθιότητα- που και καλά θα καθορίσει το μέλλον σου- δεν είναι θέατρο του παραλόγου! Δεν είναι «Η φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο. Δεν είναι ο άκρατος σουρεαλισμός, ο ορισμός της βλακείας, η χρεοκοπία της Παιδείας, ο θρίαμβος των φροντιστηρίων και των ιδιαίτερων.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΟΡΜΑΛ, κάτι απαραίτητο! Είναι κάτι θεάρεστο: αυτό αύριο θα σου δώσει τα εφόδια να κάνεις πίτσες ντιλίβερι ή να σερβίρεις εσπρέσο στις καφετέριες. Τι από τα δυο, διαλέγεις και παίρνεις. (Αυτό λέγεται «επιλογή κατεύθυνσης»).
Γιατί κι εμείς περάσαμε τα λούκια και τα παλούκια, αλλά τότε ήταν άλλες οι εποχές. Ξεκάθαρα τα πράγματα: Εδινες Νομική; Γινόσουν δικηγόρος! Εδινες Ιατρική; Γινόσουν γιατρός! Τώρα δίνεις Οικονομικά και γίνεσαι μανικιουρίστα!
Κι έχεις και τους πανύβλακες στην τηλεόραση να λένε «Καλή επιτυχία σε ΟΛΑ τα παιδιά». Τι λέτε, ρε κατακαημένοι; Μπορούν ποτέ να έχουν καλή επιτυχία ΟΛΑ τα παιδιά; Κάποια θα έχουν καλή. Κάποια θα έχουν μέτρια.
Κάποιοι θα έχουν την κακή τους και την ψυχρή τους.
Γι΄ αυτό ο πατέρας μου, ο Λουκής Ακρίτας, οραματίστηκε μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς εξετάσεις.
Ακόμα και στο πανεπιστήμιο- έλεγε - ας γίνεται συμψηφισμός της βαθμολογίας των δύο τελευταίων τάξεων.
ΠΑΙΔΕΣ ΕΝ ΚΑΜΙΝΩ... Με ξενύχτια... Με καφέδες που σπάνε τα νεύρα τα σπασμένα... Που τσακίζουν την ψυχολογία την τσακισμένη... Με το μάτι τρελό, ζουν αυτό το σίχαμα. Με το στομάχι κόμπο, βιώνουν το μαρτύριο του Σίσυφου. Που οι κριτές των νεκρών τον έβαλαν να κουβαλάει έναν βράχο στην κορφή του βουνού. Και μόλις έφτανε στην κορφή, η πέτρα έπεφτε. Και φτου πάλι απ΄ την αρχή ο Σίσυφος. Και φτου πάλι απ΄ την αρχή τα παιδιά μας...
Τι να πω; Κουράγιο σε όλους μας και μαγνήσιο για το στρες! Ασχετο: μου περίσσεψε πορτοκαλάδα, θέλει κανείς;
Κυριακή 8 Μαΐου 2011
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
Σάββατο 30 Απριλίου 2011
Πέμπτη 28 Απριλίου 2011
O κουρασμένος εγκέφαλος κοιμάται κατά τόπου
Ενώ εσύ ήσουν ξύπνιος
Οπως ανακαλύφθηκε σε έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Nature πολύ συχνά, ιδιαίτερα όταν είμαστε άυπνοι και κουρασμένοι, ο εγκέφαλός μας «μισοκοιμάται»: κάποιοι νευρώνες του «κλείνουν τον διακόπτη» και ξεκουράζονται για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ενώ όλοι οι υπόλοιποι παραμένουν σε λειτουργία επιτρέποντάς μας να συνεχίζουμε τις δραστηριότητές μας, αν και με ελαφρώς μειωμένη απόδοση.
Η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι η διάκριση ανάμεσα στις καταστάσεις του ύπνου και της εγρήγορσης δεν είναι τόσο σαφής όσο νομίζαμε, γεννώντας νέα ερωτήματα για την επιστήμη.
Υπνος κατά τόπους
Η έρευνα διενεργήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν-Μάντισον σε ποντικούς. Κρατώντας τα ζώα ξύπνια για όλο και μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα οι επιστήμονες κατέγραψαν την εγκεφαλική δραστηριότητά τους τόσο στο «τοπικό» επίπεδο μεμονωμένων νευρώνων όσο και συνολικά.
Οι μετρήσεις έδειξαν ότι, ενώ οι ποντικοί ήταν εμφανώς ξύπνιοι, κάποιοι νευρώνες σε ορισμένες περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού τους έβγαιναν για σύντομα χρονικά διαστήματα «offline». Τα νευρωνικά πρότυπα που δημιουργούνταν έμοιαζαν με αυτά των βραδέων κυμάτων, τα οποία οι ειδικοί συνδέουν με τον ύπνο μη γρήγορων κινήσεων οφθαλμών (NREM).
«Οι ποντικοί ήταν ξύπνιοι» δήλωσε στο «Nature» ο Τζούλιο Τονόνι, κύριος συγγραφέας της μελέτης, «αλλά ξύπνιοι με ένα γερό πασπάλισμα περιορισμένου τοπικά ύπνου στον φλοιό».
Καταγράφοντας τη δραστηριότητα πολλών μικρών πληθυσμών νευρώνων ο κ. Τονόνι και οι συνεργάτες του έδειξαν ότι οι νευρώνες θα πρέπει να τίθενται σε κατάσταση «OFF» τυχαία σε ολόκληρη την έκταση του φλοιού όταν ένας ποντικός έχει μείνει ξύπνιος για μεγάλο χρονικό διάστημα.
«Αν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε ολόκληρο τον εγκέφαλο» εξήγησε ο ερευνητής «θα ήταν σαν να παρακολουθούμε νερό που βράζει _ όταν το ζώο είναι ξύπνιο, όπως πριν από το σημείο βρασμού, όλοι οι νευρώνες είναι «ON». Καθώς το ζώο κουράζεται οι περίοδοι «OFF» είναι σαν τις φυσαλίδες· το πού θα εμφανιστούν είναι αδύνατον να προβλεφθεί».
Ανατροπή των δεδομένων
Οι ειδικοί θεωρούσαν ως τώρα ότι τα βραδέα κύματα δεν παρατηρούνται κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης, όμως η νέα μελέτη έδειξε ότι η δραστηριότητά τους μπορεί να είναι τοπικά περιορισμένη. Αυτός ο «υπνάκος» που παίρνουν οι νευρώνες μας μπορεί να έχει αντίκτυπο τις ενέργειές μας στο συμπεριφορικό επίπεδο. Οι περίοδοι «OFF» αυξάνονταν όσο περισσότερο τα ζώα έμεναν ξύπνια, επηρεάζοντας τις επιδόσεις τους σε δύσκολα γνωσιακά έργα όπως το να πιάσουν ένα κύβο ζάχαρης μέσα από μια τρύπα στο τοίχωμα του κλουβιού τους.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα ευρήματά τους απεικονίζουν την αίσθηση του «μισοκοιμισμένου» που έχουμε πολλές φορές όταν είμαστε κουρασμένοι, όταν ξεχνάμε πράγματα ή κάνουμε μικρολαθάκια που αποδίδουμε σε «αφηρημάδα» _ βάζουμε π.χ. το μπουκάλι με το νερό στο ντουλάπι αντί να το βάλουμε στο ψυγείο.
«Ακόμη και προτού νιώσουμε κούραση, στον εγκέφαλο υπάρχουν σημάδια που λένε ότι θα πρέπει να διακόψουμε ορισμένες δραστηριότητες που απαιτούν εγρήγορση» τόνισε μιλώντας στην εφημερίδα «Telegraph» η Κιάρα Τσιρέλι, καθηγήτρια Ψυχιατρικής η οποία συμμετείχε στην έρευνα. «Συγκεκριμένες ομάδες νευρώνων μπορεί να κοιμούνται, με αρνητικές συνέπειες στις επιδόσεις μας».
Η καθηγήτρια πρόσθεσε ότι αυτές οι περίοδοι «μικρο-ύπνου» όπως τις χαρακτήρισε ίσως αποτελούν την αιτία για την οποία πολλοί οδηγοί αποκοιμιούνται στο τιμόνι ενώ οδηγούν.
Βήμα Science
Σάββατο 23 Απριλίου 2011
Παρασκευή 22 Απριλίου 2011
Θυμός και αγάπη
Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο αυτοκίνητό του, ο ηλικίας 4 ετών γιος του, πήρε μια πέτρα και γρατσούνισε με γραμμές μέρος του αυτοκινήτου. Στο θυμό του απάνω, ο άνδρας αυτός πήρε το χέρι του παιδιού του και χρησιμοποιώντας ένα γαλλικό κλειδί, το χτύπησε πολλές φορές .. Στο νοσοκομείο, το παιδί έχασε όλα τα δάχτυλά του λόγω των πολλαπλών σπασιμάτων. Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του..... με τα παραπονεμένα μάτια γεμάτα πόνο τον ρώτησε : " Μπαμπά.. πότε τα δάχτυλά μου θα μεγαλώσουν πάλι? " Το άτομο βουβό, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του και το κλώτσησε πολλές φορές. Σκεπτόμενος αυτό που έκανε, βρισκόμενος μπροστά στο αυτοκίνητο του και βλέποντας ξανά τις γρατζουνιές , αντιλήφθηκε ότι το παιδί του είχε γράψει με την πέτρα 'ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ". Την επόμενη ημέρα ο άνδρας αυτός αυτοκτόνησε .. Ο θυμός και η αγάπη δεν έχουν κανένα όριο . Επιλέξτε τα τελευταία για να έχετε μιαν όμορφη , καλή ζωή.... Τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται, ενώ οι άνθρωποι είναι να για να αγαπηθούν. Προσέξτε τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις. Προσέξτε τις λέξεις σας, γίνονται ενέργειες. Προσέξτε τις ενέργειές σας, γίνονται συνήθειες. Προσέξτε τις συνήθειές σας που γίνονται χαρακτήρας. Προσέξτε το χαρακτήρα σας, γίνεται το πεπρωμένο σας
Σάββατο 16 Απριλίου 2011
Έτρωγαν καλά στην αρχαία Ελλάδα
Έτρωγαν καλά... στην Αρχαία Ελλάδα!
15/04/2011 - 08:24
Η διατροφή των προγόνων μας
Η τροφή αποτελούσε κομβικό γεγονός στην κοινωνική ζωή της Αρχαίας Ελλάδας. Σύμφωνα με τους κλασσικούς τραγωδούς και κωμωδιογράφους οι αρχαίοι μας πρόγονοι σιτίζονταν καλά και έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στην καθημερινή τους διατροφή.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι μόνο το έργο του Αθηναίου «Δειπνοσοφιστές» (2ος μ.Χ αιώνας), αριθμούσε 30 βιβλία, από τα οποία σώζονται τα 15, και αποτελούν μια συνεχή αναφορά σε παλαιά για την εποχή κείμενα, που είχαν ως κύριο θέμα την ελληνική κουζίνα. Κάτι σαν τον Τσελεμεντέ της εποχής με λίγα λόγια.
Πρωινό
Το αρχαιοελληνικό μπρέκφαστ ονομαζόταν συνήθως «άριστον» και είχε σαν βάση το ψωμί, («μάζα» από κριθάρι για το λαό, «άρτο» από σιτάρι για τους πλούσιους) βουτηγμένο σε ανέρωτο κρασί. Μάλιστα, οι Αρχαίοι μας ξεκινούσαν τη μέρα με κρασάκι και μάλιστα χωρίς νερό, ενώ άλλες συνηθισμένες πρωινές τροφές ήταν τα ξερά σύκα, τα αμύγδαλα, τα καρύδια και οι άλλοι ξηροί καρποί.
Το συνηθισμένο πρωινό ρόφημα, το αντίστοιχο του καφέ ας πούμε, ήταν ο «κυκεών», ένα μείγμα κρασιού, τριμμένου τυριού και κριθάλευρου. (Άστο καλύτερα… ) Έπιναν και οι αρχαίοι γάλα, κυρίως κατσικίσιο και το άλλο αγαπημένο τους ρόφημα, κάτι σαν το τσάι αυθαιρέτως παραλληλίζουμε εμείς, ήταν ένα είδος υδρόμελου που το παρασκεύαζαν από χλιαρό νερό και μέλι.
Γεύματα
Συνήθως τα γεύματα ήταν δύο. Το πρώτο απαρτιζόταν από ψάρι, όσπρια ή έναν εύκολο και απλό συνδυασμό τροφών όπως ψωμί, τυρί, ελιές, αυγά, ξηρούς καρπούς και φρούτα. Το βασικό γεύμα της ημέρας ήταν το βραδινό, το δείπνο, το οποίο αποτελούσε το κύριο γεύμα μιας και ήταν συνδυασμένο με το συμπόσιο και τη φιλική συντροφιά.
Οι Αρχαίοι Έλληνες αγαπούσαν τη συντροφιά κατά τη διάρκεια του δείπνου και δεν τους άρεσε να τρώνε μόνοι τους. Η γενικά αποδεκτή άποψη ήταν ότι το να τρώει κανείς μόνος του δεν σημαίνει ότι γευματίζει αλλά ότι απλά γεμίζει το στομάχι του.
Το savoir-vivre του συμποσίου
Στη διάρκεια του δείπνου ο οικοδεσπότης βρισκόταν συνήθως ξαπλωμένος σε κρεβάτι του, ενώ η γυναίκα του καθόταν σε σκαμνί. Τα παιδιά εμφανίζονταν στα επιδόρπια και στέκονταν όρθια ή κάθονταν, ανάλογα με την ηλικία τους και τις συνήθειες της οικογένειας.
Αλλά σ’ ένα τραπέζι με καλεσμένους τα μέλη της οικογένειας δεν παρουσιάζονταν. Έπαιρναν μέρος μονάχα οι άντρες, μιας και η συζήτηση ήταν φιλοσοφική, επομένως ακατανόητη για τις γυναίκες και τα παιδιά ή καθαρά ανδρική επομένως ακατάλληλη για τα αυτιά των γυναικών.
Μάθετε λοιπόν πως οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν πιρούνια και μαχαίρια. Κουτάλια είχαν, αλλά προτιμούσαν να τα αντικαθιστούν με μία κόρα ψωμί και να πιάνουν το φαγητό με τα χέρια. Οι αρχαίοι Έλληνες σκούπιζαν τα χέρια τους με ψίχα ψωμιού ή με ειδική κόλα που τη ζύμωναν με τα δάχτυλα τους και την έκαναν σφαιρίδια.
Ορεκτικά και κυρίως πιάτα
Στην Αθήνα ένα γεύμα δεν άρχιζε ποτέ με σούπα. Αν και οι σούπες θεωρούνταν υγιεινά και θρεπτικά φαγητά (λέγεται πως το φαγητό που προτιμούσε οΗρακλής ήταν ζωμός από μπιζέλια) ήταν ταυτόχρονα το φαγητό της πλέμπας και γι’ αυτό σ’ ένα κυριλέ τραπέζι με καλεσμένους δεν ταίριαζε να προσφέρεις κονσομέ.
Αντιθέτως, το πρώτο μέρος του γεύματος σέρβιραν χορταστικά φαγητά και ειδικά ψάρια και πουλερικά. Έτρωγαν σχετικά λίγο κόκκινο κρέας. Τα χορταρικά τα σέρβιραν με μια σάλτσα φτιαγμένη από λάδι, ξύδι και μέλι. Σ’ αυτό το μέρος του φαγητού δεν έπιναν κρασί. Οι Αθηναίοι προτιμούσαν να πιούν κρασί μετά το φαγητό. Άλλωστε το κρασί μπορούσε να αντικαταστήσει ένα ολόκληρο γεύμα, αν ήταν ανακατεμένο με κριθάρι, αλεύρι και τριφτό τυρί. (Αυτό το μείγμα ήταν ο περίφημος κυκεώνας και ήταν το ποτό που προτιμούσαν οι Έλληνες.)
Επιδόρπια
Ως επιδόρπια σέρβιραν νωπούς και ξηρούς καρπούς, αλατισμένα αμύγδαλα, τυρί, σκόρδα, κρεμμύδια, γλυκές και αλμυρές πίτες, που ήταν το καύχημα της Αττικής. Οι πίτες αυτές ήταν φτιαγμένες από μέλι, τυρί και λάδι. Ιδιαίτερα δημοφιλές ήταν ένα πιάτο που ονομαζόταν «μυτλωτός,» που δεν ήταν άλλο από μια πίτα με τυρί ανακατεμένο με μέλι και σκόρδα.
Όλα συστατικά φυσικά και υγιεινότατα και με πολλαπλές θεραπευτικές ιδιότητες, όπως για παράδειγμα το σκόρδο που αποτελεί ακόμα και σήμερα δόκιμο τρόπο καταπολέμησης της αρτηριακής πίεσης. Για να συνοδεύσουν τα επιδόρπιά τους, έπιναν γλυκό κρασί, που είχε άρωμα λουλουδιών και το οποίο αποκαλούσαν «το γάλα της Αφροδίτης.»
The party is here
Φαίνεται πως όλο αυτό το τσιμπούσι και η οινοποσία άρεσε πολύ στους προπαππούδες μας και τους έφτιαχνε το κέφι. Δεν είναι τυχαίο πως σε κάτι τέτοιες φάσεις ειπώθηκαν κάποια από τα πιο σημαντικά ψήγματα σοφίας του Δυτικού Πολιτισμού. Οι αρχαίοι, αραχτοί και light στα day beds –ανάκλιντρα τα λένε- συζητούσαν επί παντός επιστητού, τραγουδούσαν κι απολάμβαναν τη μουσική και το χορό.
Ένα από τα αγαπημένα τους παιχνίδια ήταν οι ασκήσεις του πνεύματος και ειδικά τα αινίγματα. Εκείνος που δεν ήξερε να απαντήσει τιμωρούνταν να πιει ένα κύπελλο κρασί κι έτσι ασφαλώς συμπεραίνουμε πως οι πιο αδαείς ήταν τελείως τύφλα μέχρι το τέλος της βραδιάς. Προφανώς για να αντέξουν τις τεράστιες ποσότητες κρασιού και την πολύωρη οινοποσία-τους άρεσαν οι αρμένικες βεγγέρες καθώς φαίνεται- ανακάτευαν το κρασί τους με νερό, σε αναλογία δυο μέρη νερό και ένα κρασί ή τρία μέρη νερό κι ένα κρασί.
Το κρασί που ήταν ανακατεμένο με τρία μέρη νερό θεωρούνταν πολύ αδύνατο και το αποκαλούσαν κοροϊδευτικά «ποτό για τα βατράχια». Το καλοκαίρι το κρασί το ανακάτευαν με πάγο που έφερναν από τα βουνά και που τον διατηρούσαν σε πρωτότυπες παγοκύστες από άχυρα τυλιγμένα με κουρέλια.
Και τα φτωχαδάκια;
Οι πλούσιοι καλοπερνούσαν με αμπελοφιλοσοφίες και οινοποσίες μέχρι τελικής πτώσεως αλλά οι φτωχοί την έβγαζαν κυρίως με κριθάρι σε όλες του τις πιθανές εκδοχές: ζωμός από κριθάρι, πίτες με κριθάλευρο και κρίθινα ψωμιά. Συνήθιζαν επίσης πηχτούς ζωμούς με μπιζέλια ή φακές και κατανάλωναν φτηνά αλλαντικά.
Το κρέας και το άσπρο ψωμί σπάνια εμφανίζονταν στο τραπέζι τους. Αντίθετα έτρωγαν πολλά αλατισμένα ψάρια φερμένα από τον Εύξεινο Πόντο κι έπιναν φτηνό κρασί νερωμένο, αλλά συνήθως έμεναν ευχαριστημένοι μονάχα με το νερό.
Οι Σπαρτιάτες
Οι Αθηναίοι ήταν πιο εκλεπτυσμένοι και πιο γκουρμέ από τους αιώνιους αντιπάλους τους. Οι Σπαρτιάτες τρέφονταν με πρωτόγονες και χοντροκομμένες τροφές, μ’ έναν πηχτό χυλό από μπιζέλια και με ζωμό που ήταν το φαγητό που προτιμούσαν.
Τα συσσίτια των Σπαρτιατών αποτελούνταν από τον θρυλικόμέλανα ζωμό, που παρασκευαζόταν από χοιρινό κρέας που το έβραζαν με αίμα και έριχναν αλάτι και ξίδι. Καθένας έτρωγε ορισμένη μερίδα από το ζωμό και συμπλήρωνε το γεύμα του με κριθαρένιο ψωμί, μαύρο κρασί, ελιές και τυρί.
Ο μέλανας ζωμός δεν πρέπει να ήταν εύγευστος ούτε εύπεπτος αλλά ακριβώς αυτή ήταν η ιδέα της σπαρτιάτικης ανατρoφής.
Πηγή: reporter-tv.blogspot, cretalive.gr
Παιχνίδι στο ηλιοβασίλεμα
Παιχνίδι στο ηλιοβασίλεµα
Ο Σίγκµουντ Φρόιντ ήταν ο πρώτος, µετά τον Σοφοκλή ασφαλώς, που διέγνωσε ότι κάτι αλλιώτικο, πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό, υποβόσκει ανάµεσα στις σχέσεις πατέρα - κόρης και µητέρας - γιου. Εφηύρε τον όρο οιδιπόδειο σύµπλεγµα και υποστήριξε πως ο λόγος που η µοίρα του τραγικού ήρωα µάς συγκινεί είναι επειδή θα µπορούσε να είναι και δική µας µοίρα. Οπως όλοι οι κανόνες όµως – αν όντως πρόκειται περί κανόνα – επιβεβαιώνονται από τις εξαιρέσεις τους: πολλοί πατεράδες βλέπουν τους γιους τους ως συνέχεια του εαυτού του και ουκ ολίγες µανάδες δεν χωρίζουν ποτέ από τις κόρες τους. Προβληµατισµοί ανεξάντλητοι, που ίσως ωχριούν µπροστά σε µια τόσο τρυφερή στιγµή: ο πατέρας, ο γιος και το τρυφερό παιχνίδι, όπως ο ουρανός, ο ωκεανός και το ηλιοβασίλεµα... (σε µια παραλία της Λωρίδας της Γάζας).
Τετάρτη 13 Απριλίου 2011
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
Κυριακή 27 Μαρτίου 2011
Και τώρα, τα βακτήρια της… ευτυχίας!
Δημοσίευση: 26-3-2011, 17:24 Τελευταία ανανέωση: 27-3-2011, 19:12
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα
Το ότι τα συναισθήματα και οι συνήθειές μας μεταδίδονται στους ανθρώπους που μας περιβάλλουν έχει μελετηθεί επισταμένα από επιστήμονες όπως ο δρ Νικόλας Χριστάκης καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ο δρ Τζέιμς Φόλερ καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και ο δρ Τζον Τ. Κατσιόπο καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
Οι επιστήμονες αυτοί έχουν τεκμηριώσει την κοινωνική μεταδοτικότητα της ευτυχίας, της μοναξιάς, της παχυσαρκίας, ακόμα και της διακοπής του καπνίσματος, για να αναφέρουμε μερικά μόνον παραδείγματα.
Ωστόσο, τα συναισθήματά μας φαίνεται ότι μπορεί να εξαρτώνται και από βακτήρια και παράσιτα, τα οποία μπορεί να επηρεάσουν την προσωπικότητά μας, σύμφωνα με ορισμένες μελέτες.
Πως γίνεται αυτό; Ο ακριβής μηχανισμός δεν είναι ακόμα γνωστός, αλλά εικάζεται ότι τα μικρόβια επηρεάζουν την ισορροπία ορισμένων χημικών ουσιών στον εγκέφαλο, προκαλώντας έτσι αλλαγή σε ό,τι νιώθουμε αλλά και στην συμπεριφορά μας.
Εξωστρέφεια και ριψοκίνδυνη συμπεριφορά
Το τοξόπλασμα gondii, ένα παράσιτο που υπάρχει στα περιττώματα των γατιών, είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Το τοξόπλασμα είναι ευρέως γνωστό για τους κινδύνους που κρύβει σε περίπτωση που μολύνει μια έγκυο, αλλά για τους περισσότερους ανθρώπους είναι αβλαβές. Μελέτες υποδηλώνουν πως μπορεί να αλλάξει τη συμπεριφορά σε μικρό αριθμό ιδιαίτερα ευαίσθητων ανθρώπων.
Η παρασιτολόγος δρ Νίκυ Μπάλτερ, ερευνήτρια λοιμωδών νοσημάτων στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σίδνεϋ, που μελετά το τοξόπλασμα gondii λέει πως μελέτες της τελευταίας δεκαετίας υποδηλώνουν ότι επηρεάζει διαφορετικά άντρες και γυναίκες.
Οι μολυσμένες γυναίκες λ.χ. έχει διαπιστωθεί πως είναι πιο ευφυείς, πιο συνεργάσιμες, πιο εξωστρεφείς, πιο φιλικές και πιο ερωτικές σε σύγκριση με τις μη μολυσμένες. Οι μολυσμένοι άντρες, όμως, είναι λιγότερο ευφυείς, πιο απρόσεκτοι και πιο ριψοκίνδυνοι, σε σύγκριση με τους μη μολυσμένους.
«Οι διαφορές που εντοπίζουμε είναι μικρές, αλλά εμφανείς», τονίζει η δρ Μπάλτερ.
Το παράσιτο έχει επίσης σχετισθεί με ψυχικά νοσήματα, όπως η σχιζοφρένεια, η διπολική διαταραχή και η διαταραχή ιδεοψυχαναγκαστικήςσυμπεριφοράς, αλλά ακόμα είναι νωρίς για να θεωρηθεί αιτία αυτών των προβλημάτων.
Όσον αφορά τη δράση του, φαίνεται πως επηρεάζει τα επίπεδα δύο χημικών ουσιών του εγκεφάλου (της ντοπαμίνης και του άλατος του γλουταμινικού οξέος), οι οποίες σχετίζονται με την ψυχική διάθεση και την κοινωνική αλληλεπίδραση.
Το μικρόβιο της ευεξίας
Και μετά, είναι το μικρόβιο της ευτυχίας - το αβλαβές μυκοβακτηρίδιο vaccae, η ευνοϊκή επίδρασή του οποίου στην ψυχική διάθεση έγινε αντιληπτή τυχαία πριν από λίγα χρόνια, από επιστήμονες που προσπαθούσαν να δουν αν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εξουδετέρωση των καρκινικών κυττάρων του πνεύμονα.
Η δρ Μαίρυ Ο’Μπράιεν από το Νοσοκομείο Royal Marsden στο Λονδίνο και οι συνεργάτες της είχαν παρατηρήσει ότι οι μολυσμένοι με αυτό ασθενείς ένιωθαν μεγαλύτερη ενεργητικότητα, ήταν πιο αισιόδοξοι και γενικότερα ήταν πιο καλοδιάθετοι.
Έτσι, άρχισε η μελέτη του ως πιθανού «βελτιωτικού» της διάθεσης – και όπως διαπιστώθηκε το βακτήριο επιδρά στον εγκέφαλο, διεγείροντας μια περιοχή που παίζει ρόλο στην παραγωγή της ορμόνης της ευεξίας, της σεροτονίνης.
«Είναι περίεργο, γιατί οι λοιμώξεις συνήθως προκαλούν φλεγμονή και η φλεγμονή μας κάνει να νιώθουμε χειρότερα», λέει ο δρ Γκρέιαμ Ρουκ, καθηγητής Ιατρικής Μικροβιολογίας στην Ιατρική Σχολή του University College στο Λονδίνο (UCL). «Το μυκοβακτηρίδιο όμως με κάποιον τρόπο δείχνει να εξουδετερώνει τη φλεγμονή, επιτρέποντας στη σεροτονίνη να δράσει».
Μάλιστα μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2007 στην επιθεώρηση «Neuroscience» έδειξε πως η έκθεση σε αυτό το μικρόβιο βελτιώνει την ψυχική διάθεση όσο και η λήψη αντικαταθλιπτικών.
Το μυκοβακτηρίδιο υπάρχει στο χώμα και έτσι είναι εύκολο να το εισπνεύσει κανείς ή να μολυνθούν τα χέρια του, κατά την δρα Ντόροθυ Μάθιους, αναπληρώτρια καθηγήτρια Βιολογίας στο Κολέγιο Sage της Νέας Υόρκης.
«Η μόλυνση αυτή μπορεί να έχει ένα πρόσθετο πλεονέκτημα», προσθέτει. «Την βελτίωση της μάθησης, καθώς μελέτες έχουν δείξει πως όταν μολύνονται με αυτό ποντίκια, διέρχονται μέσα από λαβυρίνθους με διπλάσια ταχύτητα απ’ ό,τι όταν δεν είναι μολυσμένα».
Θλίψη από το μικρόβιο της δηλητηρίασης
Το κολοβακτηρίδιο (ή e. coli) το οποίο αποτελεί μια από τις πιο γνωστές αιτίες σοβαρής τροφικής δηλητηρίασης, επίσης μπορεί να επηρεάσει τα συναισθήματά μας.
Όπως εξηγεί η δρ Ναόμι Άιζενμπεργκερ, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όταν παθαίνουμε μια σοβαρή λοίμωξη, το μόνο που θέλουμε να κάνουμε είναι να ξαπλώνουμε στο κρεβάτι για να κοιμηθούμε.
«Αυτή είναι η φλεγμονώδης αντίδραση, που ουσιαστικά αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο εξασφαλίζει ο οργανισμός ότι όλη του η ενέργεια θα εστιαστεί στην καταπολέμηση της λοίμωξης», λέει. «Αυτό όμως που έχει ενδιαφέρον είναι πως το ίδιο ακριβώς θέλουν να κάνουν και πολλοί πάσχοντες από κατάθλιψη, οι οποίοι συχνά αρνούνται να σηκωθούν από το κρεβάτι τους».
Ορμώμενη από αυτή την παρατήρηση, η δρ Άιζενμπεργκερ επιστράτευσε 39 εθελοντές και τους χορήγησε μικρή δόση από την βακτηριακή τοξίνη που παράγει το e. coli. Πριν και μετά την χορήγηση, οι εθελοντές συμπλήρωσαν ειδικά ερωτηματολόγια – και η σύγκριση των απαντήσεών τους έδειξε πως έπειτα από την μόλυνση ένιωθαν θλίψη και έτσι είχε ελαττωθεί το ενδιαφέρον τους για επαφές με άλλα άτομα, αλλά και για τις οικονομικές επιβραβεύσεις.
Όταν η δρ Άιζενμπεργκερ και οι συνεργάτες της έλεγξαν τομογραφίες του εγκεφάλου τους, είδαν πως είχε αλλάξει η δραστηριότητα σε τμήματα του εγκεφάλου που είναι γνωστό ότι ελέγχουν την προθυμία μας να ρισκάρουμε.
Αντικαταθλιπτικά τα προβιοτικά
Τα ωφέλιμα βακτήρια του εντέρου επίσης μπορεί να επηρεάζουν τα συναισθήματά μας, σύμφωνα με άλλες μελέτες.
«Τα υπάρχοντα στοιχεία υποδηλώνουν ότι τα εντερικά βακτήρια μπορεί να επικοινωνούν απ’ ευθείας με τον εγκέφαλο», λέει ο καθηγητής Γκλεν Γκίμπσον, μικροβιολόγος στο Πανεπιστήμιο Ρήντινγκ. «Κάποιες αρχικές μελέτες δείχνουν πως η χορήγηση μικρών δόσεων από προβιοτικά μπορεί να επηρεάσει τα τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τα συναισθήματα – κυρίως με τα καταθλιπτικά».
«Αν τα ευρήματα αυτά επιβεβαιωθούν, θα μπορούσαν μια μέρα τα προβιοτικά σε φαρμακευτική μορφή να χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης», συνηγορεί ο νευροεπιστήμονας Τζον Κράιαν, από το Τμήμα Φαρμακολογίας του UniversityCollege στο Κορκ (UCC).
Την άποψη αυτή ενισχύει μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2010 στην επιθεώρηση «Archives of General Psychiatry» και η οποία βασίσθηκε στην εξέταση όλων των μελετών που έως τώρα έχουν δημοσιευθεί για το όλο θέμα.
Το συμπέρασμα αυτής της μελέτης ήταν πως «ολοένα περισσότερα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η διαταραχή της αρχαίας σχέσης μας με τους μικροοργανισμούς στο χώμα, στα τρόφιμα και στο έντερο μπορεί να συμβάλλει στα αυξανόμενα κρούσματα κατάθλιψης».
Tips
Αν θέλετε να έχετε καλή ψυχική διάθεση, ασχοληθείτε με την κηπουρική – είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκτίθεσθε σε φιλικά βακτήρια που μπορεί να βελτιώσουν την ψυχική διάθεση.
Info
Τα συχνότερα προβλήματα ψυχικής υγείας και η αντιμετώπισή τους
http://www.apa.org/topics/index.aspx
http://www.apa.org/topics/index.aspx
Πηγή : ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)