Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
Η κατάχρηση της ψυχολογίας
Της Φωτεινής Τσαλίκογλου
O αιώνας που μας πέρασε βαφτίστηκε «ψυχολογικός» και οι ψυχολόγοι, «ιερείς μιας άθεης εποχής». Ο ιλιγγιώδης ρυθμός ανάπτυξης της νεαρής επιστήμης σφράγισε καταλυτικά την εποχή μας. Και όπως κάθε σφραγίδα, η ανάπτυξη αυτή σαν το κουτί της Πανδώρας προσέφερε στην ανθρωπότητα δωρεές και κατάρες. Μια από τις αναπόφευκτες «κατάρες» ήταν και ότι ο περί ψυχής λόγος έγινε με αυξανόμενο σθένος αντικείμενο οικειοποίησης από τον καθένα. Και όταν λέω από τον καθένα, εννοώ από τον καθένα. Ο καθένας μεταμορφώνεται σε «ολίγον ψυχολόγο». Δυσκολότερα βέβαια γίνεται ολίγον μηχανικός, βιολόγος ή ολίγον μαθηματικός. Η ίδια η επιστήμη της Ψυχολογίας μοιάζει να διευκολύνει αυτή την οικειοποίηση. Καθώς υπάρχει μια «φυσική» κατά τον Fraisse, ή «έμμεση» κατά τον Guillaume ψυχολογία, την οποία ήδη από τη γέννησή μας ασκούμε ακατάπαυστα: Παρατηρούμε, καταγράφουμε και ερμηνεύουμε συμπεριφορές, οικείες και αλλότριες. Κάνουμε δηλαδή ό,τι και ένας ψυχολόγος. Με τη διαφορά ότι η ψυχολογία αυτή διαφέρει από την επιστήμη όσο και η αστρολογία από την αστρονομία. Το να λειτουργούμε μέσα στο σπίτι μας ή στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις μας ως «σχεδόν ψυχολόγοι», προφανώς δεν βλάπτει κανέναν. Με τη δημόσια ορατότητα αρχίζει το πρόβλημα
όταν, έχοντας πρόσβαση στα μίντια, αφηνόμαστε στην εύκολη και ανέξοδη χρήση μιας «καθημερινής» ψυχολογίας, μεστής αντιφάσεων, υπεραπλουστεύσεων, μη διαψεύσιμων στοιχείων. Ευκολία που συμβάλλει στη διαμόρφωση αντίστοιχων συλλογικών στάσεων και πεποιθήσεων. Έκδηλη είναι η απροθυμία, η αδυναμία να χρησιμοποιηθεί ο λόγος μιας ψυχολογίας που επιδιώκει να είναι επιστημονικά έγκυρος, να στηρίζεται δηλαδή στην αναζήτηση της απόδειξης και στη διατύπωση, απαλλαγμένων από ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, θέσεων. Η λαθροχρησία της ψυχολογίας, η κατάχρηση ενός ψυχολογίζοντος λόγου προάγει μια δήθεν γνώση στη θέση της ιδεοληψίας. Μια τέτοια κατάσταση, «επιστημονικού φλου αρτιστίκ», μοιάζει σήμερα να κατισχύει σε
έναν ορισμένο, δημόσιο περί νεότητας, λόγο που συνεχίζει με εμμονή να αρθρώνεται. Έναν λόγο που έχει ξεφύγει από την επικέντρωση στα ίδια τα παιδιά, καθώς- φαινομενικά τουλάχιστον το «κίνημα» ή το «ξέσπασμα» ή η «εξέγερση» ή ο «χαβαλές» (οι λέξεις ποτέ δεν είναι αθώες) μοιάζει να ησυχάζει, και μετατίθεται σε όσους πήραν τη θέση των παιδιών. Αυτοί είναι που τώρα δέχονται τα πυρά. Ενοχικοί μεσήλικοι, ανίκανοι ως δάσκαλοι να αποτρέψουν την αταξία συντάσσονται με τους ταραξίες για να κρύψουν την αναξιότητά τους! Κ.λ.π. κ.λ.π.
Μέχρι πρότινος στο στόχαστρο ήταν οι «ανώριμοι», «άβουλοι», «κατευθυνόμενοι» έφηβοι. Είτε ως μπαχαλάκηδες είτε ως δυνάμει τρομοκράτες είτε ως κωλόπαιδα του τίποτα, δέχτηκαν τα πυρά μιας ακύρωσης. Καπάκι ήλθε ο στιγματισμός των μεγάλων. Όσων διατύπωσαν έναν άλλο μη καταγγελτικό λόγο, έναν λόγο που «τόλμησε» να χρησιμοποιήσει το ποινικοποιημένο ρήμα «αφουγκράζομαι» για το νέο παιδί. Η προσπάθεια κατανόησης του τι συμβαίνει σήμερα μέσα στο μυαλό ενός νέου παιδιού σε μια πυρπολημένη από νομιμότητα χώρα, συρρικνώθηκε σε δικαιολόγηση της βίας και του μπάχαλου. Η έννοια της ενοχής μαζί με κάθε λογής ψυχολογικά γνωρίσματα των ενηλίκων και βάλε «υπεραπιστών» επιστρατεύθηκαν για να κάνουν ό,τι ακριβώς δε χρειαζόταν, όταν υποτίθεται ότι το
ζητούμενο είναι η αναζήτηση μιας εξόδου κινδύνου από το αδιέξοδο. Οι «μεν» και οι «δε». Οι σχάσεις, η εγκαθίδρυση στρατοπέδων και οδοφραγμάτων, οι κατηγοριοποιήσεις, τα ετικεταρίσματα είναι από την πλευρά της συντήρησης, αν όχι της επιδείνωσης μιας κρίσης από την οποία υποτίθεται ότι όλοι θέλουν να βγουν. Η συρρίκνωση του «κοινωνικού» στον ψυχολογικό παράγοντα εκφράζει μια ύπουλη και εξαιρετικά στρεβλή λειτουργία. Η ερμηνεία μιας οποιασδήποτε κοινωνικής διαδικασίας και σύγκρουσης με ατομικούς όρους, ο ψυχολογισμός δηλαδή, οδηγεί μοιραία στην παραποίηση
της πραγματικότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που και οι ίδιοι οι ψυχολόγοι ενδίδουν στη βολή και την ευκολία του ψυχολογισμού. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να εξηγούν τις κοινωνικές συμπεριφορές
αποδίδοντάς τες στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των αυτουργών τους. Προσέχουμε λιγότερο αυτό που γίνεται ή αυτό που λέγεται και περισσότερο αυτούς που το κάνουν ή το λένε. Η συμπεριφορά αυτή, γνωστή στην κοινωνική ψυχολογία ως το «θεμελιώδες σφάλμα», θα έλεγα ότι αποτελεί μια κατάρα, καθώς οι ψυχολογίζουσες ερμηνείες της πραγματικότητας είναι πάντα επιλεκτικές, μονοκατευθυνόμενες και, τέλος, ιδεολογικά φορτισμένες. Απώτερος σκοπός η αντίσταση στην αλλαγή, η συμμόρφωση προς την εκάστοτε εξουσία, καθώς η ψυχολογιοποίηση πάντα συγκαλύπτει τον συγκρουσιακό χαρακτήρα μιας κατάστασης για να επικεντρωθεί στα δήθεν ψυχολογικά γνωρίσματα των υποκειμένων. Δεν πρόκειται δηλαδή για «ατύχημα» ούτε για «κενό στη λογική» των ατόμων στην προσπάθειά τους να αντιληφθούν και να εξηγήσουν την πραγματικότητα. Ένα σωρό πειράματα στην κοινωνική ψυχολογία φανερώνουν πως ο ψυχολογισμός αποτελεί πάντα μια στρατηγική συμμόρφωσης προς την εκάστοτε εξουσία. Και γι΄ αυτό ειδικά σήμερα μίλησα για «κατάρα», καθώς το αίτημα της πολυπαθούς και πολυκαπηλευμένης έννοιας της «αλλαγής» είναι υπέρ ποτέ ισχυρό. Μένει κάποια στιγμή να ακουστεί ένας διαφορετικός λόγος, που θα είναι από τη μεριά μιας ψυχολογίας που δεν ακυρώνει τον εαυτό της.
O αιώνας που μας πέρασε βαφτίστηκε «ψυχολογικός» και οι ψυχολόγοι, «ιερείς μιας άθεης εποχής». Ο ιλιγγιώδης ρυθμός ανάπτυξης της νεαρής επιστήμης σφράγισε καταλυτικά την εποχή μας. Και όπως κάθε σφραγίδα, η ανάπτυξη αυτή σαν το κουτί της Πανδώρας προσέφερε στην ανθρωπότητα δωρεές και κατάρες. Μια από τις αναπόφευκτες «κατάρες» ήταν και ότι ο περί ψυχής λόγος έγινε με αυξανόμενο σθένος αντικείμενο οικειοποίησης από τον καθένα. Και όταν λέω από τον καθένα, εννοώ από τον καθένα. Ο καθένας μεταμορφώνεται σε «ολίγον ψυχολόγο». Δυσκολότερα βέβαια γίνεται ολίγον μηχανικός, βιολόγος ή ολίγον μαθηματικός. Η ίδια η επιστήμη της Ψυχολογίας μοιάζει να διευκολύνει αυτή την οικειοποίηση. Καθώς υπάρχει μια «φυσική» κατά τον Fraisse, ή «έμμεση» κατά τον Guillaume ψυχολογία, την οποία ήδη από τη γέννησή μας ασκούμε ακατάπαυστα: Παρατηρούμε, καταγράφουμε και ερμηνεύουμε συμπεριφορές, οικείες και αλλότριες. Κάνουμε δηλαδή ό,τι και ένας ψυχολόγος. Με τη διαφορά ότι η ψυχολογία αυτή διαφέρει από την επιστήμη όσο και η αστρολογία από την αστρονομία. Το να λειτουργούμε μέσα στο σπίτι μας ή στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις μας ως «σχεδόν ψυχολόγοι», προφανώς δεν βλάπτει κανέναν. Με τη δημόσια ορατότητα αρχίζει το πρόβλημα
όταν, έχοντας πρόσβαση στα μίντια, αφηνόμαστε στην εύκολη και ανέξοδη χρήση μιας «καθημερινής» ψυχολογίας, μεστής αντιφάσεων, υπεραπλουστεύσεων, μη διαψεύσιμων στοιχείων. Ευκολία που συμβάλλει στη διαμόρφωση αντίστοιχων συλλογικών στάσεων και πεποιθήσεων. Έκδηλη είναι η απροθυμία, η αδυναμία να χρησιμοποιηθεί ο λόγος μιας ψυχολογίας που επιδιώκει να είναι επιστημονικά έγκυρος, να στηρίζεται δηλαδή στην αναζήτηση της απόδειξης και στη διατύπωση, απαλλαγμένων από ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, θέσεων. Η λαθροχρησία της ψυχολογίας, η κατάχρηση ενός ψυχολογίζοντος λόγου προάγει μια δήθεν γνώση στη θέση της ιδεοληψίας. Μια τέτοια κατάσταση, «επιστημονικού φλου αρτιστίκ», μοιάζει σήμερα να κατισχύει σε
έναν ορισμένο, δημόσιο περί νεότητας, λόγο που συνεχίζει με εμμονή να αρθρώνεται. Έναν λόγο που έχει ξεφύγει από την επικέντρωση στα ίδια τα παιδιά, καθώς- φαινομενικά τουλάχιστον το «κίνημα» ή το «ξέσπασμα» ή η «εξέγερση» ή ο «χαβαλές» (οι λέξεις ποτέ δεν είναι αθώες) μοιάζει να ησυχάζει, και μετατίθεται σε όσους πήραν τη θέση των παιδιών. Αυτοί είναι που τώρα δέχονται τα πυρά. Ενοχικοί μεσήλικοι, ανίκανοι ως δάσκαλοι να αποτρέψουν την αταξία συντάσσονται με τους ταραξίες για να κρύψουν την αναξιότητά τους! Κ.λ.π. κ.λ.π.
Μέχρι πρότινος στο στόχαστρο ήταν οι «ανώριμοι», «άβουλοι», «κατευθυνόμενοι» έφηβοι. Είτε ως μπαχαλάκηδες είτε ως δυνάμει τρομοκράτες είτε ως κωλόπαιδα του τίποτα, δέχτηκαν τα πυρά μιας ακύρωσης. Καπάκι ήλθε ο στιγματισμός των μεγάλων. Όσων διατύπωσαν έναν άλλο μη καταγγελτικό λόγο, έναν λόγο που «τόλμησε» να χρησιμοποιήσει το ποινικοποιημένο ρήμα «αφουγκράζομαι» για το νέο παιδί. Η προσπάθεια κατανόησης του τι συμβαίνει σήμερα μέσα στο μυαλό ενός νέου παιδιού σε μια πυρπολημένη από νομιμότητα χώρα, συρρικνώθηκε σε δικαιολόγηση της βίας και του μπάχαλου. Η έννοια της ενοχής μαζί με κάθε λογής ψυχολογικά γνωρίσματα των ενηλίκων και βάλε «υπεραπιστών» επιστρατεύθηκαν για να κάνουν ό,τι ακριβώς δε χρειαζόταν, όταν υποτίθεται ότι το
ζητούμενο είναι η αναζήτηση μιας εξόδου κινδύνου από το αδιέξοδο. Οι «μεν» και οι «δε». Οι σχάσεις, η εγκαθίδρυση στρατοπέδων και οδοφραγμάτων, οι κατηγοριοποιήσεις, τα ετικεταρίσματα είναι από την πλευρά της συντήρησης, αν όχι της επιδείνωσης μιας κρίσης από την οποία υποτίθεται ότι όλοι θέλουν να βγουν. Η συρρίκνωση του «κοινωνικού» στον ψυχολογικό παράγοντα εκφράζει μια ύπουλη και εξαιρετικά στρεβλή λειτουργία. Η ερμηνεία μιας οποιασδήποτε κοινωνικής διαδικασίας και σύγκρουσης με ατομικούς όρους, ο ψυχολογισμός δηλαδή, οδηγεί μοιραία στην παραποίηση
της πραγματικότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που και οι ίδιοι οι ψυχολόγοι ενδίδουν στη βολή και την ευκολία του ψυχολογισμού. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να εξηγούν τις κοινωνικές συμπεριφορές
αποδίδοντάς τες στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των αυτουργών τους. Προσέχουμε λιγότερο αυτό που γίνεται ή αυτό που λέγεται και περισσότερο αυτούς που το κάνουν ή το λένε. Η συμπεριφορά αυτή, γνωστή στην κοινωνική ψυχολογία ως το «θεμελιώδες σφάλμα», θα έλεγα ότι αποτελεί μια κατάρα, καθώς οι ψυχολογίζουσες ερμηνείες της πραγματικότητας είναι πάντα επιλεκτικές, μονοκατευθυνόμενες και, τέλος, ιδεολογικά φορτισμένες. Απώτερος σκοπός η αντίσταση στην αλλαγή, η συμμόρφωση προς την εκάστοτε εξουσία, καθώς η ψυχολογιοποίηση πάντα συγκαλύπτει τον συγκρουσιακό χαρακτήρα μιας κατάστασης για να επικεντρωθεί στα δήθεν ψυχολογικά γνωρίσματα των υποκειμένων. Δεν πρόκειται δηλαδή για «ατύχημα» ούτε για «κενό στη λογική» των ατόμων στην προσπάθειά τους να αντιληφθούν και να εξηγήσουν την πραγματικότητα. Ένα σωρό πειράματα στην κοινωνική ψυχολογία φανερώνουν πως ο ψυχολογισμός αποτελεί πάντα μια στρατηγική συμμόρφωσης προς την εκάστοτε εξουσία. Και γι΄ αυτό ειδικά σήμερα μίλησα για «κατάρα», καθώς το αίτημα της πολυπαθούς και πολυκαπηλευμένης έννοιας της «αλλαγής» είναι υπέρ ποτέ ισχυρό. Μένει κάποια στιγμή να ακουστεί ένας διαφορετικός λόγος, που θα είναι από τη μεριά μιας ψυχολογίας που δεν ακυρώνει τον εαυτό της.
Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010
"Όσο μπορείς" Κ. Π. Καβάφη
| Όσο Mπορείς |
 |
| Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική. |
| (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) |
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Οι δάσκαλοι πληρώνονται υπερβολικά....
Με τους παχυλούς μισθούς τους βάζουν μέσα το ελληνικό κράτος
και δουλεύουν μόνο 9 μήνες τον χρόνο! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα
στη σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά
κάνουν....baby-sitting (προσέχουν τα παιδιά μας)!
Μπορούμε να πετύχουμε να το κάνουν με λιγότερο από το βασικό μισθό.
Κάτι τέτοιο θα ήταν δίκαιο. Θα τους έδινα 3 ευρώ την ώρα και μόνο
για τις ώρες που δουλεύουν και όχι για όλο τον χρόνο.
Αυτό σημαίνει 15ευρώ την ημέρα (8:15 πμ to 1:30 μμ).
Κάθε γονιός θα πρέπει να πληρώνει 15 ευρώ την ημέρα στους δασκάλους που
κρατάνε τα παιδιά του.
Τώρα πόσα παιδιά διδάσκουν την ημέρα; Γύρω στα 25;Δ ηλαδή 15Χ25=375 ευρώ
την ημέρα.. Όμως θυμηθείτε δουλεύουν μόνο 180 μέρες τον χρόνο!Δ εν
πρόκειται να τους πληρώνουμε για να κάνουν διακοπές!!!
Για να δούμε...αυτό είναι 375 Χ 180 = 67.500 ευρώ τον χρόνο.
(Περίεργο! μάλλον η αριθμομηχανή μου θέλει μπαταρίες!)
Και τι γίνεται με τους δασκάλους ειδικής αγωγής και αυτούς που έχουν
μεταπτυχιακούς τίτλους;
Για να είμαστε και λίγο δίκαιοι θα τους πληρώνουμε το βασικό ωρομίσθιο
που για λόγους στρογγυλοποίησης είναι 7 ευρώ. Αυτό σημαίνει 7 επί 5 ώρες
επί 25 παιδιά επί 180 μέρες= 157.500 ευρώ τον χρόνο!
Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ!
Κάτι είναι σίγουρα λάθος!
Κάντε ένα δάσκαλο να χαμογελάσει* στείλτε το σε κάποιον που
καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαιΔ άσκαλος!!!
( Μέσος μισθόςΔ ασκάλου 20,000/180 μέρες = 111 ευρώ την ημέρα /25 μαθητές
=
4.44/5 ώρες = 0.88 ευρώ την ώρα ανά μαθητή.) Τρομερά φτηνή φροντίδα και
φύλαξη παιδιών και από πάνω μορφώνουν και τα παιδιά σας. Τρελό εεε;
Τα νούμερα από την αρχική δημοσίευση έχουν αλλάξει για να ταιριάζουν
με το μέσο μισθό των δασκάλων στην Ελλάδα!
"Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός όταν θεωρεί
φυσιολογικό να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις
αποχετεύσεις του παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών
του" J.F. Kennedy
και δουλεύουν μόνο 9 μήνες τον χρόνο! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα
στη σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά
κάνουν....baby-sitting (προσέχουν τα παιδιά μας)!
Μπορούμε να πετύχουμε να το κάνουν με λιγότερο από το βασικό μισθό.
Κάτι τέτοιο θα ήταν δίκαιο. Θα τους έδινα 3 ευρώ την ώρα και μόνο
για τις ώρες που δουλεύουν και όχι για όλο τον χρόνο.
Αυτό σημαίνει 15ευρώ την ημέρα (8:15 πμ to 1:30 μμ).
Κάθε γονιός θα πρέπει να πληρώνει 15 ευρώ την ημέρα στους δασκάλους που
κρατάνε τα παιδιά του.
Τώρα πόσα παιδιά διδάσκουν την ημέρα; Γύρω στα 25;
την ημέρα.. Όμως θυμηθείτε δουλεύουν μόνο 180 μέρες τον χρόνο!
πρόκειται να τους πληρώνουμε για να κάνουν διακοπές!!!
Για να δούμε...αυτό είναι 375 Χ 180 = 67.500 ευρώ τον χρόνο.
(Περίεργο! μάλλον η αριθμομηχανή μου θέλει μπαταρίες!)
Και τι γίνεται με τους δασκάλους ειδικής αγωγής και αυτούς που έχουν
μεταπτυχιακούς τίτλους;
Για να είμαστε και λίγο δίκαιοι θα τους πληρώνουμε το βασικό ωρομίσθιο
που για λόγους στρογγυλοποίησης είναι 7 ευρώ. Αυτό σημαίνει 7 επί 5 ώρες
επί 25 παιδιά επί 180 μέρες= 157.500 ευρώ τον χρόνο!
Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ!
Κάτι είναι σίγουρα λάθος!
Κάντε ένα δάσκαλο να χαμογελάσει* στείλτε το σε κάποιον που
καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαι
( Μέσος μισθός
=
4.44/5 ώρες = 0.88 ευρώ την ώρα ανά μαθητή.) Τρομερά φτηνή φροντίδα και
φύλαξη παιδιών και από πάνω μορφώνουν και τα παιδιά σας. Τρελό εεε;
Τα νούμερα από την αρχική δημοσίευση έχουν αλλάξει για να ταιριάζουν
με το μέσο μισθό των δασκάλων στην Ελλάδα!
"Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός όταν θεωρεί
φυσιολογικό να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις
αποχετεύσεις του παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών
του" J.F. Kennedy
Happy Greek Family
| Η Οικογένειά μου είναι μια πολύ αγαπημένη οικογένεια. Είναι ο αγαπημένος μου μπαμπάς,... η αγαπημένη μου μαμά, ο αγαπημένος μου αδελφός και στον κάτω όροφο η αγαπημένη μου γιαγιά και ο αγαπημένος μου παππούς. Τον αγαπημένο μου μπαμπά δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη δουλειά και γυρίζει τα μεσάνυχτα. Δηλαδή κανονικά γυρίζει στις 7.00 μ. μ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο μέχρι να βρει να παρκάρει. Κι όταν έρχεται δεν είναι και πολύ χαρούμενος και καθόλου δεν μοιάζει με τους μπαμπάδες των διαφημίσεων που μπαίνουν μέσα με δωράκια και σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του κι αυτός γελάει και τα στριφογυρίζει ψηλά. Εμάς λέει: «Άι σιχτίρι, το κωλοκράτος μου μέσα!!» και βροντάει τα κλειδιά στο συρτάρι. Την αγαπημένη μου μαμά δεν τη βλέπω επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει αλλά έρχεται σπίτι με το λεωφορείο. Και μετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, μαγειρεύει και βρίζει τον μπαμπά που δεν πήρε τυρί τριμμένο από το σούπερ μάρκετ. Και δεν μοιάζει καθόλου με τις μαμάδες των διαφημίσεων, γιατί δεν μαγειρεύει βαμμένη ούτε με ψηλοτάκουνα. Κι όταν λερώσουμε το μπλουζάκι με σοκολάτες δεν γελάει χαρούμενη που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά μας λέει: «Ε, βέβαια. Άμα έχετε τη δουλάρα!! Άντε βγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέμε, την τύχη μου που στραβώθηκα και τον παντρεύτηκα!!». Τον αγαπημένο μου αδελφό δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί λείπουμε κι οι δυο στο σχολείο και μετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και μετά κλείνεται στο δωμάτιό του και μετά ανοίγει το κομπιούτερ του και μετά ψάχνει γυμνές κυρίες και μετά τις βρίσκει και μετά χαίρεται. Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, ο αδελφός μου κι εγώ είμαστε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια και κάθε Κυριακή μεσημέρι κάνουμε ένα πολύ αγαπημένο οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουμε όλο τον χρόνο να τσακωθούμε μεταξύ μας. Ο μπαμπάς μαλώνει τον αδελφό μου που δεν διαβάζει αρκετά και μετά μαλώνει εμένα που δεν τα τρώω τα παντζάρια. Και μετά η μαμά μαλώνει τον μπαμπά μου γιατί μας μαλώνει, γιατί είναι «αντιπαιδαγωγικό» λέει. Και μετά η μαμά μου μαλώνει τον αδελφό μου που πετάει τα μποξεράκια του στη μοκέτα κι έχει και τη μέση της και μετά μαλώνει εμένα που θέλω να μου πάρουνε κινητό. Και μου λέει: «Έκανε κι η μύγα κώλο και ζητάει κινητό». Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27 μέρες μικρότερη;». Κι η μαμά μου μού λέει: «Δεν με νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εμένα με νοιάζει τι κάνει το δικό μου το παιδί». Και φωνάζει και ο μπαμπάς τής λέει: «Τώρα που ουρλιάζεις εσύ, δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;» Κι η μαμά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουμε». Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να μη σ' άκουσαν!». Κι η μαμά του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου ´λεγα τώρα!». Και δεν του λέει. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μιλάει για πολλή ώρα. Κι ακούγονται μόνο τα πιρούνια, τα μαχαίρια κι ο αδελφός μου που κάνει κλάπα κλούπα με τη γλώσσα του. Κι η μαμά τού λέει: «Δεν μπορείς να φας σαν άνθρωπος;» Κι ο αδελφός μου της λέει: «Σαν άνθρωπος τρώω». Κι η μαμά μου του λέει: «Θα σε καλέσουνε σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουμε». Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Μπορείς να σταματήσεις μία στιγμή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό το μπουρ μπουρ μπουρ, μες στ´ αυτί μου;;. Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!». Κι η μαμά μου λέει: «Δεν φτάνει που έχω γίνει χίλια κομμάτια να σας υπηρετώ όλους εδώ μέσα, μια καλή κουβέντα να ακούσω, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α». Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το ´κανες». Κι η μαμά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι». Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαμε βόδι και μας το πήρανε;». Κι ο αδελφός μου μού λέει: «Είσαι μαλακισμένο». Κι εγώ βάζω τα κλάματα και λέω: «Με λέει μαλακισμένο». Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Μη λες την αδελφή σου μαλακισμένο». Κι ο αδελφός μου λέει: «Αφού είναι!» Κι η μαμά μου λέει: «Δεν θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ μέσα!». Κι ο αδελφός μου της λέει: «Όταν τις λέει ο μπαμπάς είναι καλά;». Κι η μαμά μου λέει στον μπαμπά μου: «Ορίστε, είδες το παράδειγμα που δίνεις στα ίδια σου τα παιδιά». Κι ο μπαμπάς μου λέει: «Μια μπουκιά δεν μπορούμε να φαρμακώσουμε σ´αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α». Κι η μαμά μου του λέει: «Τι μπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι άμα δεν σ´ αρέσει, να πας να σου μαγειρεύει η Βιβή». Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιβή». Κι η μαμά λέει: «Ποια είναι η Βιβή, Μανώλη; Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιβή, Μανώλη». Κι ο πατέρας μου λέει: «Η κυρία Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος κι η μάνα σας είναι μια τρελή γυναίκα». Κι η μαμά λέει: «Γι´ αυτό γυρίζουμε μεσάνυχτα, Μανώλη; Επειδή η Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος, Μανώλη;». Κι ο μπαμπάς λέει: «Γυρίζουμε μεσάνυχτα, διότι τα μεσάνυχτα βρίσκουμε να παρκάρουμε. Άντε να δούμε πού θα φτάσει ο πληθωρισμός πια». Κι η μαμά μου του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς σου ´λεγα εγώ». Κι ο μπαμπάς της λέει: «Τι θα μου ´λεγες εσύ;». Κι η μαμά του λέει: «Το δισάκι μου στον ώμο, για τον δρόμο, για τον δρόμο, αυτό θα σου ´λεγα εγώ». Κι εγώ λέω: «Έγιν´ η βροχή χαλάζι, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει ει ει ει ει ». Κι ο μπαμπάς κι η μαμά μού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!» και σταματάω. ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ μια σιωπή, ντράγκα ντούγκα τα πιρούνια. Κι ο αδελφός μου λέει: «Έφαγα, πάω μέσα». Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Δεν έχει να πας πουθενά. Τώρα τρώμε όλοι μαζί σαν οικογένεια». Κι η μαμά μου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι». Και καθόμαστε όλοι εκεί που καθόμαστε. Έλενα Ακρίτα «Τα Νέα του Σαββατοκύριακου» |
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973: ΑΦΙΕΡΩΜΑ
http://www.youtube.com/watch?v=ETJqNQR-Puk&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=T5q89Xa4KXc&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=6CniLgh1lUs&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Q8lo9oxpiJ0
http://www.youtube.com/watch?v=UFH5QlB230o&feature=fvw
http://www.youtube.com/watch?v=hU4h3pMNXfA&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=VTReB0eakWQ&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=SVdSBjPrsNo&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=qlwuTYBWbcE&feature=related
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ
Κριτική Ταινίας
|
Εκτύπωση
Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη
Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.
Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.
Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;
Παρʼ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απʼ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.
Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.
Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ʽρθουν.
Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.
Μακάρι να έχω άδικο.
Μίκης Θεοδωράκης Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.
Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;
Παρʼ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απʼ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.
Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.
Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ʽρθουν.
Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.
Μακάρι να έχω άδικο.
Αθήνα 27-4-2010
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
Οι πνεύμονες του καπνιστή στο πακέτο
Οι πνεύµονες του καπνιστή στο πακέτο!
Με αυτήν την εικόνα που σοκάρει θα ήθελε η Οµοσπονδιακή Υπηρεσία Φαρµάκων να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώµη στις Ηνωµένες Πολιτείες για τους κινδύνους του καπνίσµατος. Οι πνεύµονες «πριν και µετά» είναι µία από τις προτάσεις της αµερικανικής υπηρεσίας, η οποία κρίνει µάλλον ότι οι προειδοποιήσεις του τύπου «το κάπνισµα βλάπτει σοβαρά την υγεία» είναι αναποτελεσµατικές. Στις προτάσεις περιλαµβάνονται ακόµη οι εικόνες ενός άνδρα µε µάσκα οξυγόνου στο πρόσωπό του, µιας µητέρας που κρατά αγκαλιά το παιδί της και φυσά καπνό στο πρόσωπό του αλλά κι ενός νεκρού. Εάν υιοθετηθεί η σκληρή γραµµή της Οµοσπονδιακής Υπηρεσίας Φαρµάκων, ένα πράγµα θα µείνει για να αποδειχθεί: θα συνηθίσουν οι καπνιστές ακόµη και τη θέα των κατεστραµµένων πνευµόνων στο πακέτο των τσιγάρων τους;
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010
Όπως ακριβώς και σήμερα......
«Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ'εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της».
«Εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, προς την Δ/ Ε
«Εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, προς την Δ/ Ε
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)